Bas en Viola – derde kindje – privé-cursus

Deze cursus is een echte aanrader. Na twee eerdere bevallingen vraag ik mij af waarom ik dit niet eerder heb gedaan. Joke is een hele kundige cursusleidster en kon heel goed aansluiten bij onze specifieke behoeften en vragen.
De inhoud gecombineerd met de persoonlijke benadering en de flexibiliteit en de grote bron van praktische handvatten en documentatie is echt van heel hoog niveau. Top!

Lisa – 34 jaar – eerste kindje

Van nature ben ik iemand die graag in controle blijft van de situatie. Ik ben best goed in staat om kalm en rustig te blijven in momenten van zenuwen of spanning. Een bevalling is bij voorbaat een hele spannende gebeurtenis. Je weet, vooral de eerste keer, niet wat je kunt verwachten.

Het fijne van de HypnoBirthing cursus is dat alle kanten worden belicht. Je krijgt van alle oogpunten informatie. Wat kan er allemaal gebeuren tijdens een geboorte? Welke  opties heb je als bijna-mama? Welke voorwaarden mag je allemaal voorleggen?   Waar mag je bevallen? Wat is een geboorteplan? Wat kan er allemaal fout gaan? Maar wat kan er juist allemaal goed gaan? Het weghalen van schrikbeelden en tevens ook de partner van informatie verschaffen, zodat hij zijn waarde gaat beseffen en die ook  durft in te zetten. Een geboorte maak je echt samen mee!

Tevens vond ik de mate van anatomische theorie en visualisatie groot en dat vond ik erg prettig.

Zo ging ik beter begrijpen hoe mijn lichaam werkt en hoe ik het beste met mijn lichaam mee kan gaan.

Want dat is uiteindelijk het wonderlijke: je lichaam (en baby) weten samen precies wat ze moeten doen. Het is aan jou om daar ruimte aan te kunnen geven. Maar dat ondervind je pas als het begint.

En de grootste les is: je kunt je nog zoveel voorbereiden, het loopt nooit zoals je in je geboorteplan had staan.

Maar omdat je in de cursus zoveel hebt geleerd en zoveel vertrouwen in je lijf en je kunnen krijgt, kan je elke vorm van verandering of aanpassing aan. En blijf je zelf aan het roer staan.

Je behoudt controle en je kunt toch volledig loslaten en het geboorteproces zijn natuurlijke gang laten gaan.

Mireille – tweede zoon – thuisgeboorte

In plaats van vol verwachting, keek ik vol angst uit naar de tweede bevalling. Je vraagt je vast af waarom, nou simpelweg omdat mijn eerste bevalling geen pretje was. Ik bespaar je de details, maar om even de context te schetsen, het was een bevalling in het ziekenhuis met ingrijpen van een vacuümpomp omdat na 1,5 uur persen er geen voortgang was. Mentaal was ik hier best van onder de indruk en lichamelijk was het een langer herstel door de knip.

Ik vond het zo spannend om nog een keer te bevallen, ik druk het misschien te zacht uit, ik was angstig voor een volgende bevalling. Maar de drang naar een tweede kindje hield ons niet tegen. Het ging niet zonder slag of stoot, ik had al eerder een miskraam gehad voordat mijn eerste zoon werd geboren, maar er volgden nog drie miskramen na mijn eerste bevalling.

De zesde zwangerschap ging eindelijk goed, ondanks dat ik de gehele zwangerschap de angst had om weer een kindje te verliezen en de angst voor de bevalling. Al met al, veel emoties gedurende de zwangerschap, maar ik had ook vertrouwen in mezelf, mijn lichaam en mijn tweede zoon die flink groeide in mijn buik.

Een cursus zou misschien kunnen helpen, dacht ik, om over mijn angst heen te komen. Nu was enkel de vraag, welke cursus? Ik kwam uit bij Joke van HypnoBirthing & Doula Den Bosch via Instagram. Niet twijfelen, dacht ik, schrijf je gewoon in. Baadt het niet dan schaadt het niet!

Als eerste heb ik de eendaagse cursus “Natuurlijke geboorte” bij haar gevolgd en daarna heb ik nog deelgenomen aan een eendaagse workshop “PostPartum” en wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Het heeft mijn ogen volledig geopend over hoe je naar een bevalling kunt kijken. Het kan juist een intens mooie ervaring zijn, in plaats van iets wat moet gebeuren met veel pijn, beide als doel om je kindje op je borst te verwelkomen.

In eerste instantie wilde ik weer bevallen in het ziekenhuis, alle toeters en bellen in de buurt voor als het weer mis zou gaan, maar tijdens de cursus van Joke, kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik eigenlijk thuis wilde bevallen in mijn eigen omgeving. Een fijne en vertrouwde plek, mijn eigen douche of bad, mijn eigen bed, weinig mensen, kortom een rustige omgeving. Ik vond het ook een fijne gedachte dat mijn oudste zoon en mijn mama in huis zouden zijn tijdens de bevalling.

In de week na de cursus ben ik meteen opzoek gegaan naar een verloskundige praktijk. Ik liep via de gynaecoloog in het ziekenhuis, dit was op mijn eigen verzoek en had daardoor geen verloskundige.

De zwangerschap vorderde ondertussen al snel, ik was al 28 weken zwanger, maar niets hield mij meer tegen. Een intens gevoel gaf mij aan dat ik alles moest omgooien en inrichten zoals mijn gevoel mij aangaf. Ik kwam in contact met een hele fijne verloskundige praktijk, en zo geschiede, zij gingen mijn thuisbevalling werkelijkheid laten worden.

De weken vorderden en mijn gevoel zat goed, ik had een fijne klik met de verloskundigen, maar ineens kwam de angst weer opzetten voor de bevalling. Tijdens het bespreken van mijn geboorteplan, ik was toen 32 weken zwanger, gaf de verloskundige aan dat het wellicht toch nog goed voor mijn zou zijn om met iemand in gesprek te gaan over mijn angst. Via haar kwam ik terecht bij een praktijk waarin ze gespecialiseerd zijn in zwangerschap en psychische klachten. Eerst dacht ik nog, heb ik dit echt nodig, maar wederom zo blij dat ik hier in gesprek ben gegaan.

Een intake gesprek en een EMDR-sessie verder was ik verholpen van mijn blokkades. Dit klinkt nu allemaal heel makkelijk en snel, maar het was intens en heftig. Het heeft mij inzichten gegeven waarvan ik het bestaan niet afwist. Tijdens een EMDR-sessie wordt je werkgeheugen afgeleid door geluid of licht, zodat je je onderbewustzijn kunt aanspreken. Nou, dat onderbewustzijn had ik nog nooit eerder aangesproken en jeetje wat kun je daar nare dingen opslaan. De conclusie was dat ik helemaal geen angst had om te bevallen, maar om nog een kindje te verliezen. De miskramen waren de oorzaak van mijn angst en dit zat heel erg diep. Door dit te beseffen en hardop uit te spreken tijdens een EMDR-sessie werd alles helder. Ik besefte mij dat ik deze zwangerschap los moest zien van mijn eerdere miskramen en dat had ik nog niet eerder gedaan. De reden waarom ik dacht dat ik bang was om te bevallen, was omdat ik bang was dat ons jongetje niet meer zou leven als hij geboren werd. Tijdens mijn laatste miskraam ben ik na weeën en persweeën bevallen van een niet levende vrucht. Onderbewust dacht ik nu dus ook dat dit ging gebeuren tijdens de bevalling van onze tweede zoon.

Het moment dat ik in de auto stapte na deze EMDR-sessie voelde ik mij opgelucht. He he dacht ik, wat heb ik mezelf toch lopen pijnigen deze zwangerschap. Het voelde nu helder en goed, ik vertrouwde mijn lichaam en het prachtige mannetje wat in mijn buik zat, dus kom maar op met de bevalling!

En toen was het zover, de geboorte van onze tweede zoon!

Dertien maart, zaterdag avond om 18:00 uur begon ik vruchtwater te verliezen. De verloskundige had ik net daarvoor nog aan de lijn gehad voor onze volgende controle afspraak. Ik was nu 40 weken en 2 dagen zwanger, dus ik belde haar terug. “Hoi José, ik had je net nog aan de lijn, maar ik denk niet dat we een volgende controle afspraak nodig hebben want ik verlies vruchtwater.”

Ze kwam een half uurtje later thuis langs om de hartslag van de baby te controleren en mijn bloeddruk en hartslag. De weeën waren nog niet begonnen en we maakten de afspraak dat ik zou bellen als de weeën regelmatig en binnen vier minuten kwamen, als het vruchtwater een gele of bruine kleur kreeg, als ik helder rood bloed zou verliezen of koorts kreeg.

Mijn mama had ik ondertussen ook gebeld en aangegeven dat het zou gaan gebeuren. In verband met de Corona avondklok zou mijn mama ervoor zorgen dat ze voor negen uur in de avond bij ons was. Ze moet vanuit België komen dus het was nog een rit van anderhalf uur voordat ze bij ons zou zijn.

In mijn buik bleef het rustig en ik voelde mij ook rustig. We hebben nog met ons drieën avondeten gegeten en Hudayfah (onze oudste zoon) naar bed gebracht. Daarna heb ik mij gedoucht en mijn gemakkelijke kloffie aangetrokken, want het was tenslotte wachten op weeën.

Even een sidenote: Ik noem de weeën eigenlijk liever golven, dat werkt in mijn hoofd beter. Bij een wee denk ik aan pijn en bij een golf denk ik dat ik erop kan surfen. Wederom geleerd in de cursus van Joke.

Ab, mijn man, bleef rustig, maar ik merkte aan hem dat hij toch gespannen was. Hij heeft mij op korte tijd wel vijf keer de vraag gesteld: “en, voel je al iets?”

Een paar minuten voor negen ging de deurbel, daar was mama. Ik zat rustig op de bank naar de tv te kijken samen met Ab. Toen kwam de vraag van mama: “en, voel je al iets?” Nope, ik voelde nog helemaal niets, buiten het feit dat ik vruchtwater bleef verliezen.

Om tien uur ging ik alvast naar bed, wie weet zou het in de nacht gaan gebeuren, dan was elk moment van slaap welkom, maar ik kon de slaap niet vatten. Ik heb rustig in bed gelegen in een donkere kamer met mijn ogen dicht en dat voelde best goed.

Om elf uur kwam Ab naar bed en op het moment dat hij ging liggen, voel ik de eerste lichte wee (golf) opkomen. Yes, we gaan beginnen, kom maar door, dacht ik. Ik had mezelf om een voedingskussen heen gewikkeld op mijn zij, en ik heb Ab rustig laten slapen, dit kon ik prima zelf doen. Ik ontspande mijn lichaam, hield mijn handen open en ontspande mijn mond. In de cursus had ik geleerd dat een open mond en handen de ontsluiting zou bevorderen. Rond half een werden de golven frequenter en toen ben ik ze gaan timen op mijn telefoon. Al snel kwam ik erachter dat ik om de drie minuten weeën (golven) had, ik lag nog steeds om mijn voedingskussen heen en kon het prima handelen. Bij elke golf maakte ik gebruik van de diepe buikademhaling die ik geleerd had tijdens de cursus en hield mijn handen en mond ontspannen.

Ondertussen maakte ik Ab wakker en gaf ik aan dat hij de verloskundige José moest bellen. Ze was er om half twee. Ze controleerde de hartslag van de baby en mijn ontsluiting. Ik had aangegeven dat ik niet wilde weten hoeveel ontsluiting ik had, omdat ik misschien ontmoedigd zou geraken door het aantal centimeters wat ze zou benoemen. Ik was in actieve bevalling gaf ze aan en ze zou om half vijf weer langskomen (achteraf bleek ik toen 2 cm ontsluiting te hebben). Helemaal goed, dacht ik, ik ga lekker in de douche de golven opvangen.

Tijdens de zwangerschap had ik van de badkamer mijn plekje gemaakt. Elke avond als ik ging douchen deed ik dit met het zachte licht van een zoutlamp, een handig krukje waar ik op kon zitten en luisterde ik mijn eigen samengestelde Spotify lijst met rustgevende sounds.

Ik ging direct naar de badkamer en ik maakte weer dezelfde setting als altijd tijdens de zwangerschap. Zoutlamp aan, Spotify lijst aan en krukje onder de douche. Heerlijk voelde dit! De golven waren flink, maar ik surfte er lekker op mee. Ik heb geen enkele keer het gevoel gehad dat ik kopje onder ging. De golf kwam, ik richtte de waterstraal op die plek op mijn buik, hield mijn handen en mond ontspannen en maakte diepe buikademhalingen via mijn neus. Op het hoogtepunt van de golf dacht ik elke keer weer “zo meteen is deze golf weer voorbij en heb je even rust”. Het ging zo goed dat ik op een gegeven moment het gevoel had dat ik in een soort van andere wereld zat. Het compliment, “je bent lekker bezig”, gaf ik mezelf steeds weer.

Het ging zo goed dat ik rond half vier enorm intense golven voelde opzetten. Ik kon mezelf niet meer stil houden tijdens deze golven. Na het uitslaken van een aantal oerkreten, kwam Ab de badkamer binnenlopen. “bel de verloskundige, want ik moet persen!”, riep ik uit. Ik twijfelde nog eerst of dit echt zo kon zijn want ik ben nog geen 2 uren verder, maar ik voelde het toch echt. José zou pas om half vijf komen, dus nog een uur te gaan, en dat kon ik echt niet meer houden. Snel verplaatste ik mezelf naar de slaapkamer met de nodige oerkreten waardoor Hudayfah en mijn mama wakker waren geworden.

José was er gelukkig heel snel, rond tien voor vier. Ze kwam de slaapkamer binnenlopen en ging al haar spullen klaarzetten om de baby te verwelkomen. Ze hoorde aan mijn gebrul dat het flinke persweeën waren en toen zag ze ook al het hoofdje tevoorschijn komen. “Doe wat je lichaam je aangeeft Mireille”, hoorde ik haar zeggen. “Je bent goed bezig, de baby gaat snel geboren worden”. Vol ongeloof hoorde ik haar aan, hoe kan dit nou zo snel gaan, dacht ik. Ab stond naast mij aan het bed met de camera op mij gericht, ik had hem aangegeven dat ik absoluut alles op beeld wou hebben van de geboorte van onze tweede zoon, en dat deed hij. Van de spanning moest Ab nog even naar de wc niet wetende dat enkele seconden later de baby geboren zou worden. Ik hoorde José Ab roepen “Ab, kom snel want hij komt eraan” en gelukkig was hij net op tijd terug om de geboorte van onze tweede zoon te aanschouwen en op camera vast te leggen.

In shock dat het allemaal zo snel was gegaan greep ik Louqman in mijn armen. Wat was ik opgelucht dat hij er was. Vol ongeloof keek in hem aan, hoe kan dit? Vanaf de eerste wee totdat hij geboren is heb ik er vijf en een half uur over gedaan. Het moment dat ik getoucheerd werd door de verloskundige en ik 2 cm ontsluiting had tot aan 10 cm ontsluiting heeft slecht twee uurtjes geduurd. Dit allemaal door de technieken die ik heb meegekregen in de cursus van Joke en het vertrouwen in mezelf dat het allemaal zou lukken.

We hebben heerlijk in ons eigen bed genoten van het gouden uur met Louqman op mijn borst. Hij hapte al goed aan, aan de borst. De navelstreng heeft helemaal kunnen uitkloppen, dat was ook een wens van mij en de placenta is geboren zonder oxytocine prik. Ik had slechts 2 kleine hechtingen nodig, waar ik geen last van heb gehad.

Daarna zijn we naar het kraamhotel gereden samen en zijn we 5 dagen lang in de watten gelegd. De blauwe bubbel was een feit en ik gun iedereen een zelfde soort bevalling als de mijne, want wat was het mooi.

Kortom, deze bevalling is precies verlopen zoals ik gedroomd had. Door mezelf in te lezen, podcast te luisteren, positieve bevallingsvideo’s te kijken, cursussen te volgen en naar mijn gevoel te luisteren heb ik dit resultaat verkregen.

Thuisgeboorte van derde kindje – deelnemers Eendaagse cursus

Hij is er!! Afgelopen dinsdagochtend om 6.59 uur is Olaf geboren.
Op maandag, met precies 41 weken had ik controle bij de verloskundige. Gijs was gelukkig mee, want ze hoorde het hartje wat overslaan. We moesten voor de zekerheid naar het ziekenhuis voor extra controle. Ik had verwacht ervan van slag te raken en nam m’n homeoptische noodmiddel mee. Maar ik voelde me rustig en vol vertrouwen.

Op de CTG was geen overslag van zijn hartje te zien. Maar bij de echo hoorden ze het wel. Dat kon komen door de drukke bewegingen van Olaf, maar voor de zekerheid moesten we donderdag terugkomen en als ze het dan weer hoorden zou een inleiding een goed plan zijn, maar in ieder geval bevallen in het ziekenhuis. Ik voelde vooral vertrouwen en had niet het gevoel dat er iets niet oké was met onze kleine. Om de gehoopte thuisbevalling nog kans te geven stripte de verloskundige me nog even extra ruw en daarna konden we naar huis.

Ik stelde me in op de mogelijkheid dat het een ziekenhuis kon worden en lengte me daar ook bij neer. Ook dat kunnen er zo mooi en fijn mogelijk maken.
Maar dat was gelukkig niet nodig! Want die nacht om 3.30 voelde ik toch echt iets wat op een wee leek. Een uur lang een korte wee van 45 seconden en om de vijf minuten. Ik at nog wat en ging even onder de douche. Daarna maakte ik Gijs wakker. Hij ging het bad opzetten en ik belde de verloskundige. Ik bleef beneden omdat de jongens boven sliepen en ik ze niet wakker wilde maken. Toen de verloskundige met verloskundige in opleiding kwam liep ik nog wat rond tussen de weeën door. Daarna werd het snel heftiger en had ik Gijs nodig om op mijn rug te duwen.

De verloskundige overlegde met mij of ze een keer mochten toucheren om een uitgangspunt te hebben. Ik stemde daarmee in, maar was wat teleurgesteld in het resultaat: 5 cm. De weeën voelden al scherp. Kort daarna braken mijn vliezen. Nog geen uur na het toucheren voelde ik persdrang.
Ondertussen had Gijs al meerdere keren de opa’s en oma’s gebeld zodat zij de jongens konden opvangen, maar niemand nam op. De verloskundige in opleiding had alles boven klaargemaakt en de verloskundige ving de wakker geworden jongens op.
Het bad was net volgelopen en ik kwam met moeite de trap op. De eerste perswee volgende boven in de gang. Daarna liet ik me in het heerlijke bad zakken. Wat een heerlijk gevoel!
De jongens stonden in de deuropening te kijken en ik vertelde ze dat Olaf er bijna was. Dat ze niet bang hoefden te zijn en dat mama af en toe even moest brullen als een leeuw, zodat Olaf geboren kon worden.
Ik liet me drijven in het water en volgde mijn gevoel. Na 4 persweeën voelde ik het hoofdje komen en zagen de jongens een plukje haar. Het was geweldig om zelf te voelen hoe Olaf er langzaam uitkwam en dit zelf te sturen.
Even zwom hij in het water en toen pakte ik hem tegen me aan. Thomas stond met open ogen en mond te kijken en Lucas glunderde: baby! Wat een droombevalling!


En ook na de bevalling was het heel fijn. De placenta werd zonder problemen geboren en in een doek bij ons gelegd. Zo hebben we zeker een uur alleen gelegen op bed. Genietend en de eerste voeding gegeven. Daarna pas kwam het onderzoeken en kleine beetje hechten.
Ik voel me heel ontspannen en rustig. De eerste dag had ik heel even een angst momentje omdat Olaf kreunde. We hebben toen zijn hartje geluisterd en alles was goed. Olaf is heel rustig en tevreden en drinkt al heel goed aan de borst. De grote broers zijn ook super lief en laten ons gelukkig ook veel met rust. Genieten dus!

Deelnemer Eendaagse cursus – eerste kindje

Onze lieve A. is inmiddels geboren. Het was niet de geboorte waar ik hoopte, maar het was toch een onwijs bijzondere ervaring. Ik ben met 42 weken ingeleid, ik had met behulp van een ballon op die dag al 5 cm ontsluiting en de dag begon dus lekker vlot! Ik heb de eerste uren de weeen in bad opgevangen, het ziekenhuis personeel respecteerde onze wens zoveel mogelijk zelf te doen en die tijd samen was dan ook heel puur. Helaas reageerde A. niet goed op de persweeen en heb ik de geboorte buiten het bad en met hulp moeten afmaken. Ik heb ondanks al het gedoe aan m’n lijf (onderzoekjes, pomp ed) in een bubbel gezeten en er een positief gevoel aan over gehouden. Ik weet zeker dat de cursus hier aan heeft bijgedragen, hartelijk dank daarvoor!

Aanstaande ouders – eerste kindje

Via een sportgroep voor zwangeren hoorden we van het bestaan van HypnoBirthing en kwamen we terecht bij Joke. We hadden bevalangst en initieel gekozen voor een ziekenhuisbevalling. De angst kwam door de horrorverhalen om ons heen en hoe bevallingen in de media worden getoond. Door de cursus werden we gerustgesteld middels informatie, rustige uitleg, Joke neemt de tijd voor je, is duidelijk, geeft praktische oefeningen en meer zelfvertrouwen. We beleven de zwangerschap nu met meer plezier en kijken uit naar onze thuisbevalling.

Marina en Leroy – eerste kindje – ‘s-Hertogenbosch

Wat een ontzettend fijne cursus was dit! Mijn partner en ik zijn nog dichter bij elkaar gekomen en hebben in deze periode kunnen genieten van de voorbereiding voor de komst van onze kleine. Van onzekerheid en twijfel zijn we naar een vertrouwd gevoel gekomen waarin wij weten wat we willen en hoe we dit kunnen visualiseren!

Lisa – 34 jaar- eerste kindje

Ik was 23 september uitgerekend. Ik had de maanden ervoor met mijn partner en de verloskundige een geboorteplan opgesteld voor een thuisbevalling in een bevallingsbad. En dit zonder pijnbestrijding. Dit met het vertrouwen dat ik van de HypnoBirthing cursus had gekregen.

Alles was klaar, het bad was binnen. We waren rustig aan het afwachten tot onze kleine meneer zich zou aandienen. Vanaf ongeveer 20 september merkte ik toch wat vochtverlies op. En helaas,  na een check van de VK op dinsdag 22 september bleek dat het gelekt vruchtwater was. Ik had ingescheurde vliezen. En omdat ik er waarschijnlijk al even mee rond liep,  werd ik uit protocol overgedragen aan het ziekenhuis. Dag thuisbevalling.

De VK vond het belangrijk dat ik dezelfde dag nog even naar het ziekenhuis ging voor een intake/check-up. Ik ben die avond gecontroleerd en alles was in orde. Er was lichte activiteit, maar niets heftigs. Daarnaast konden we gelukkig wel het geboorteplan doorspreken en kon ik mijn wens voor ‘vrij kunnen bewegen’, ‘verticaal blijven’, de fitnessbal en de douche kunnen gebruiken en vooral geen pijnbestrijding aangeven. Er werd goed en duidelijk geluisterd, wat heel prettig was. En mij werd duidelijk gemaakt dat ik me geen zorgen hoefde te maken: ik mocht het zelf dirigeren.

Dus we mochten lekker naar huis die avond en afwachten. Als er donderdag nog geen teken van geboorte zou zijn, zou ik ingeleid worden (iets wat ik niet graag wilde). De volgende ochtend stond er wel weer een controle gepland om 9.00 uur

9:00 uur. Woensdag 23 september stond ik klaar om naar het ziekenhuis te gaan voor de controleafspraak en opeens stond ik in een plas water. Mijn vliezen waren helemaal doorgebroken. Door de cursus hadden we geleerd dat het nu alsnog wel even kon gaan duren.  Maar voor de zekerheid namen we toch maar het zogenaamde vluchtkoffertje mee. In de auto begon ik de eerste krampen te voelen.

9:30.  Bij aankomst in het ziekenhuis werden we nog eerst gewoon als controle-afspraak benaderd. Ik werd op een bed aan de monitoren gelegd. Daar bleek binnen een uur toch wel meer aan de gang te zijn. Binnen dat uur zagen we golvingen van ‘om de 8 min’ naar ‘om de 2-3 min’ gaan. Ik kon al niet meer lekker blijven liggen, omdat ze ook naar mijn rug trokken. Duidelijk was dat ik mocht blijven, ik zou vandaag mama gaan worden!

Ik moest de gang even oversteken naar een andere kamer en daar aangekomen werd ik al snel voorgesteld aan een team lieve dames die mij gingen helpen (verloskundige en verpleging). Ik had mijn playlist muziek aanstaan en ik was vooral veel aan het lopen en op de rand van het bed aan het zitten.

10:30. Ik werd op mijn verzoek getoucheerd en bleek al 3 cm ontsluiting te hebben. De pijn werd heftiger en wilde absoluut niet liggen. Ik kreeg een fitnessbal om op te zitten en heb leunend op het voeteinde van het bed binnen 3 uur kunnen door ademen totdat ik dacht dat ik het niet meer trok.

13:45 Omdat het zo heftig was, wilde ik graag weten waar ik was. Ik kon de weeën nog opvangen met mijn ademhaling en mijn partner hielp me enorm in leun/steun en coaching, maar ik vond het prettig te weten hoe ver ik was.  Tot deze tijd visualiseerde ik elke wee als een golf. Ik heb mijn ogen 3 uur lang niet open gehad en zag alleen maar een strand met golven. Dat was mijn manier om gefocussed te blijven.

Ik bleek op 7 cm ontsluiting te zitten. Het verticaal blijven had zijn vruchten af geworpen gelukkig. Wel wist ik even niet meer wat ik moest met mezelf. Ik werd onder de douche gezet op een stoel. Mijn partner mocht met de waterstraal mijn rug weeën wat verlichten. Wat enorm hielp! De warmte en het water waren heel fijn.

Al snel merkte ik dat er iets veranderde. Wat een oerdrang kwam er opeens. De ontsluitingsweeen maakten plaats voor persweeen. Ik werd onder de douche vandaan gehaald.

14:45  Een laatste check liet blijken dat ik volledig ontsloten was. Ik kon niet meer op mijn rug liggen en zijlig was ook geen optie (door de heftigheid van de weeën). Uiteindelijk vond ik mijn plek op handen en knieën.

Daar mocht ik beginnen met ‘persen’. Ik werd ontzettend goed gecoacht door het medisch team en mijn partner. Dit was wel het enige moment dat ik bang werd. Dat het niet ging lukken. Na 4 of 5 maal goed mee ademen, was het hoofdje daar. Maar het schoudertje bleef steken. Dus werd ik op het laatste moment op mijn rug gedraaid. Dit gecombineerd met een persewee zorgde er voor dat 5 sec later ons mannetje op mijn borst werd gelegd.

Wat een intens surreëel gevoel. Alles was goed met hem. Helaas kon ik nog niet ontspannen. De placenta moest er nog uit. En ik had van het begin het gevoel gehad dat dat bij mij niet super makkelijk zou gaan.

En dat bleek: na een uur wachten en 2 oxytocine injecties moest er toch een arts bij komen. Er is echt flink hard getrokken, wat vrij pijnlijk was. Maar Uiteindelijk zorgde dat ervoor dat hij losgetrokken werd en ik niet naar de o.k. hoefde. Wel heb ik daardoor op dat moment een liter bloed verloren. En in de weken erna. Maar uiteindelijk herstelt het lichaam zich wonderlijk.

Uiteindelijk is de geboorte van onze kleine man een prachtig mooie en krachtige gebeurtenis geworden. Totaal niet zoals ik had gepland, maar daarnaast was ik ook weer verrast door wat je als vrouw allemaal aankan. Het is ongekend. Ook is het zo waardevol voor de band met je partner. HypnoBirthing heeft daar absoluut een fundering in gevormd

Nelleke & Silas – eerste kindje

Voor ons was de informatie over hoe de natuur het geboorteproces regelt erg waardevol. Dit gaf ons tijdens de zwangerschap, de geboorte en daarna heel veel vertrouwen en ontspanning. We hadden vooraf niet gedacht zo uit te kijken naar de geboorte en waren goed voorbereid.
Daarnaast waren ook de ontspanningsoefeningen zeer waardevol. Ook weer tijdens de zwangerschap en het geboorteproces zelf. Doordat hier tijdens de cursus veel aandacht aan werd besteed hebben we deze goed kunnen oefenen en eigen kunnen maken.

Joke is een fijne cursusleidster met veel kennis en persoonlijke aandacht. Ze blijft binnen de grenzen van haar vakgebied en heeft de juiste expertise. Daarbij is ze ook erg vriendelijk, toegankelijk en grappig en staat open voor ieder individu met zijn eigen verhaal.

Het is niet de goedkoopste cursus maar je krijgt er inhoudelijk heel veel voor terug. De cursus bereid je goed voor op je zwangerschap en de geboorte. Doordat het vijf bijeenkomsten van drie uur waren was er voldoende tijd om zowel theorie te behandelen als de praktijk te oefenen. Bovendien geeft deze cursus ruimte voor persoonlijke input en verhalen. Dit maakt dat de kosten zeker in verhouding staan met wat je er voor terugkrijgt.

Nicole en Ralph, ‘s-Hertogenbosch – eerste kindje

Inhoud cursus meest waardevol:
Ademhalingstechnieken, werken met affirmaties, werking van het lichaam, proces van geboorte, rol van de partner, geboortevoorkeuren, houdingen.
Überhaupt de positieve insteek.

Sterke punten leider cursus:
Duidelijke en prettige manier van uitleggen en informeren, de groep echt betrekken bij de cursus, vragen en doorvragen, serieus maar ook een lolletje, iedereen in zijn/haar waarde laten. Überhaupt de kundigheid.

Toelichting prijs-kwaliteit score:
De cursus is waardevol inclusief het naslagwerk. Niet alleen de informatie maar ook het gevoel wat is ontstaan, het vertrouwen wat bij mijzelf/ons is gegroeid. Dat is de prijs zeker waard.