Esri en Marien – eerste kindje – HypnoBirthing groepscursus

Voorafgaand aan de cursus had ik het idee dat de cursus aan de prijzige kant is ten opzichte van andere cursussen, maar de unieke benadering van de cursus is de investering meer dan dubbel & dwars waard.

Joke heeft ons geholpen met onze voorbereiding op de geboorte van ons eerste kindje. Zij heeft ons het inzicht gegeven dat je de geboorte weliswaar niet kan plannen, maar dat je wel kan nadenken over je voorkeuren en hoe je deze kan communiceren. De cursus heeft ons vertrouwen gegeven in onszelf en ons kindje.

Sterke punten cursusleidster:

– Duidelijke uitleg van de stof.
– Realistische verwachtingen richting de deelnemers.
– Ruimte voor humor.
– Open houding ten opzichte van vragen en feedback.
– Persoonlijke aandacht.

Derde keer ouders – HypnoBirthing groepscursus

Cursus met inhoud. Vrij intensief maar waar voor je geld. Enthousiaste docente met voldoende kennis en vlaagje humor. Prettige afwisseling tussen actieve zit en ontspanning, wat voor een zwangere prettig is. Goede tips en adviezen, en ook voor de man een leuke cursus.

Jolijn en Cas – eerste kindje – HypnoBirthing groepscursus

Gedurende de cursus ga je samen aan de slag met het maken van een voorstelling van de geboorte. De manier van voorbereiden is uiteenlopend en leuk, het varieert van geboortefilmpjes kijken tot hoofdstukken lezen tot samen in een werkboek werken. Het samen tijd hier voor vrij maken vond ik erg bijzonder en waardevol.

De cursus een praktische voorbereiding op de bevalling zowel fysiek als mentaal, voor zowel jou als je partner. Het is niet zweverig. Ook geeft de cursus niet de belofte dat het geen pijn doet of dat de geboorte volledig zal verlopen zoals je wilt.

Wel krijg je samen handvaten om met eventueel ongemak en onverwachte gebeurtenissen om te gaan. Je partner weet hoe hij je kan helpen, zowel met praktische zaken als mentaal en zelf ga je aan de slag met ontspanningen oefeningen die je t.z.t. kunt toepassen. Er is veel ruimte voor de autonomie van jouw proces en jouw voorkeuren. Eerder zag ik de geboorte als een onbestemd zwart gat, nu kijk ik er naar met een nieuwsgierige kleurrijke blik.

A en J – eerste kindje – keizersnede

28-8-2022

Vandaag was de dag waar ik al heel lang naar uitkeek. De dag dat ik eindelijk samen met J. ons kindje mocht gaan ontmoeten. Al enige weken was ik klaar met mijn zwangerschap, de bevalling mocht beginnen, we waren er klaar voor. Deze dag wilde we toch speciaal maken, dus s ochtend gingen we op pad voor een voetreflexologie massage in de hoop een zetje te geven voor de start van de bevalling en s avonds zijn we heerlijk uit eten gegaan om te vieren dat we het hadden gehaald. Toch enigzins teleurgesteld stapte ik die avond in bed. Maar ik merkte wel dat je veel aan het bewegen was in mijn buik, onrustiger als anders.

30-8-2022
De dagen gingen voorbij en je bleef enorm onrustig, zou het dan toch snel beginnen? Die avond had ik opnieuw een voetreflexologie massage, je was opnieuw heel onrustig dus we hoopte het beste. S avonds zijn we weer heerlijk gaan slapen, de laatste dag van augustus, dat moest wel jouw geboortedag worden.

31-8-2022
Ook deze dag ging voorbij. De rust in mijn buik was teruggekeerd. Die middag bij de verloskundige hebben we afspraken gemaakt, vrijdag 2 september gingen we proberen te strippen en zondagochtend 4 september naar de gynaecoloog. Opnieuw was de controle bij de verloskundige goed. Je was helaas niet verder ingedaald, dus als mijn vliezen braken dan mocht ik op bed gaan liggen en bellen. Deze boodschap hadden we al diverse weken gehad, dus dat zat wel goed.

2-9-2022
Vandaag mochten we dan eindelijk naar de verloskundige om te strippen. De laatste dagen waren zo mentaal zwaar, dat ik blij was we weer iets gingen proberen om de bevalling te starten. Maar ja strippen kan alleen maar met ontsluiting dus dat was ook spannend. Gelukkig is het uiteindelijk gelukt en we wisten al dat er zo’n 1,5cm ontsluiting was. Die centimeters hadden we al afgelegd. Omdat ik toen toch wat bloed verloor heb ik maar een maandverbandje in gedaan, gewoon voor de zekerheid. Die dag vond ik heel spannend dus ook weinig geslapen. S avonds was ik erg moe, dus midden in de film zijn we maar gaan slapen. Dit was rond half 11, gelukkig viel ik redelijk snel in slaap. Ook had ik al de hele avond krampen en mijn hele zwangerschap had ik dat nog niet gehad, maar hevig of regelmatig waren ze toen nog niet.

3-9-2022
Om 0.30u werd ik voor het eerst wakker, ik moest plassen, dit was niet nieuw, ik ging namelijk al weken iedere 2 uur plassen. Maar deze keer viel mij op dat het maandverband wel erg nat was. Zouden dan toch mijn vliezen zijn gebroken? Ik twijfelde enorm dus ben ik met een schoon maandverband op bed gaan liggen. Ondertussen had ik ook al iets meer krampen die na wat timen iedere 10 minuten kwamen. J. werd ook een beetje wakker, dus die heb ik maar meteen goed wakker gemaakt. Om half 2 ging ik opnieuw naar het toilet en inderdaad mijn maandverband was nat. Dus besloten om op bed te gaan liggen en de verloskundige te bellen. Die was er om 2.00 uur. 2 testjes werden gedaan, de provocatie test was negatief op gebroken vliezen, maar met de swab kwam toch echt naar voren dat ik vruchtwater verloor. Voor de zekerheid wilde de verloskundige bellen met het ziekenhuis, en op dat moment voelde ik vruchtwater op het matje lopen. De verloskundige had goed en slecht nieuws, het goede nieuws was dat mijn vliezen inderdaad gebroken zijn, het slechte nieuws was dat onze baby in het vruchtwater gepoept had en dat ik dus naar het ziekenhuis mocht. Iets wat ik eigenlijk niet wilde, maar op dat moment helemaal niet erg vond, want vandaag was dan de dag dat mijn kindje geboren werd en ik haar mocht ontmoeten.

Na overleg met het ziekenhuis mocht ik met eigen vervoer komen. Dus rond 3 uur waren we aangekomen en reden we naar onze kamer. Daar werden we aangesloten op de monitor. Na de overdracht en eerste controle vertelde de dienstdoende verloskundige dat we op 2 à 3 cm ontsluiting. Daarnaast wilde ze gaan starten met weeënopwekkers, omdat ons kleintje mogelijk in de stress zou zijn. Ik vond het helemaal prima, ik wilde dat de bevalling ging doorzetten en de weeënopwekkers was de enige mogelijkheid. De verpleging gaf aan dat ze nog nooit zo’n bewegelijk kindje in de buik zagen, want de hartslag was slecht te meten. Je ging alle kanten op in mijn buik, gewoon lekker druk. Dus je kreeg een elektrode op je hoofd, dit was prima, want later konden we dan op ons gemak draadloos gaan.

Rond 4 uur werden de weeënopwekkers aangesloten. Ik wilde nog slapen, maar stond eigenlijk al strak van de adrenaline en spanning. Onze eigen verloskundige was naar naar huis, want het ziekenhuis nam alles verder over. Rond half 5 heb ik toen toch maar mama gebeld, want we hadden afgesproken dat ze bij de bevalling zou zijn. In eerste instantie wilde we wachten tot een uur of 7, want dan had ze net iets langer geslapen. Het werd tenslotte toch een lange dag. Maar ik voelde dat ik haar erbij wilde hebben, dus toch maar gebeld. Rond 5 uur was mama daar en konden we dit samen gaan doen.

De weeën begonnen toch iets sterker te worden en rond 7 uur kreeg ik het sein dat ik uit bed mocht. Dat was heel fijn, want ik mocht helaas ook niet meer in bad, maar wel onder de douche. Na het douchen ging ik weer terug in bed, mogelijk nog wat rusten. Maar het werkte voor geen meter, weeën op bed opvangen was geen doen. Ook kwam ik in een storm terecht die ik niet kon bijbenen. Mijn ademhaling kreeg ik niet onder controle. Dit alles was zeer frustrerend, want rond 10u bleven we steken op 4cm ontsluiting. De opwekkers waren daarvoor net omlaag gezet, maar die moesten toch weer omhoog, wat betekende dat er opnieuw een storm zou komen. Hier zag ik enorm tegenop, dat vond ik erger dan dat ik was blijven steken op 4cm. Na goed overleg werden de opwekkers in kleinere stapjes opgebouwd. Dit gaf mij een beter gevoel en daar werd ook naar geluisterd.

Wel bleven de weeën pijnlijk en wist ik me geen houding te geven. Ik was zelf zover dat ik pijnstilling wilde, maar mama en J. hebben aangegeven dat ik dit niet wilde. Toen heeft mama de leiding genomen. Ik ging opnieuw douchen en we gingen samen puffen, want de ademhaling die ik had geleerd werkte niet zoals ik wilde. Dit was de juiste zet, want daarna kwam ik in een bubbel terecht samen met J. en mama. Ik sliep tussen de weeën door en bij iedere wee pufte mama en J. mee. De weeën kwamen op den duur ook in een mooi ritme. Ik kwam kort uit de bubbel vanwege een controle iedere 2 uur, maar de tijd vloog. Ieder uur wisselde ik van houden, douchen, op de skippybal, op een stoel. Met een warme kruik in mijn rug en in iedere hand een hand van mama en van J.

Rond 12 uur zaten we op 6cm, rond 14 uur op 8 en rond half 5 op 10 cm. Ik was er eindelijk. Maar van een volledige indaling was nog steeds geen sprake. Dus ik mocht nog 2 uur weeën opvangen. Toen werd de baby weer heel onrustig, het beangstigde mij ook, want zo onrustig was ze nog niet geweest. Toen wilde ik ook dat er iets gebeurde, maar na verloop van tijd werd de onrust minder en keerde ik weer een beetje in mijzelf. Ik weet nog dat ik rond 18uur echt wakker begon te worden, ik werd me meer bewust van mijn omgeving en ik sliep niet na elke wee. De verpleegkundigen zagen dit ook en na overleg werd voor de laatste keer de weeënopwekkers omhoog gezet. Helaas gaf dit niet het gewenste resultaat. Want ik werd alleen maar meer wakker. Vlak voor de verloskundige rond 19u kwam gaf ik aan niet nog 2 uur zo door te willen. Er moest een plan komen. Iets waar ik naartoe kon leven, mijn lichaam was op, had al hard gewerkt, er moest gewoon iets gebeuren.

Om 19uur was de verloskundige, dit snapte dat ik niet meer kon, dus het plan was 1 uur persen, hopelijk daalt de baby voldoende in en kan de vacuümpomp mogelijk uitkomst bieden. Mocht het niet lukken dan wordt ze alsnog gehaald. Er werd niet gezegd hoe, maar iedereen wist dat het dan een keizersnede zou kunnen worden. Opnieuw werden de weeënopwekkers omhoog gezet in de hoop nog krachtige weeën te creëren, maar aan alles merkte ik dat het ijdele hoop was. Het uur vloog voorbij, maar met iedere keer persen zat de baby meer en meer onder mijn ribben in plaats van lager in mijn bekken. Om 20.10 was de gynaecoloog daar en die concludeerde dat de vacuümpomp geen optie was. De baby lag te ver omhoog, er was maar 1 optie over en dat was de keizersnede. Eindelijk kwam er zicht op het einde. Het was een enorme opluchting, alles wat ik niet wilde gebeurde, maar ik was er zo klaar voor, het maakte niet meer uit hoe.

Toen ik op de kamer werd klaargemaakt brak J. naast mij. Hij vond het zo jammer dat ondanks mijn harde werk dat dit de uitkomst was. Het was zo aandoenlijk, maar ik was zo trots op ons. We hebben het op onze manier gedaan en alles gedaan wat we konden doen en de wens om zonder pijnstilling te bevallen was gelukt. Ik ben gekomen tot 10 cm. Trotser kon ik niet zijn.
Mama mocht niet mee naar de operatiekamer, zij ging papa bellen om niet alleen te hoeven wachten tot we terug waren. Ook de ouders van J. werden door haar gebeld om richting het ziekenhuis te komen.

Eenmaal aangekomen in de operatiekamer ging het supersonisch snel. Het was een geoliede machine, de ruggenprik vond ik even spannend, maar die ging wel goed. Om exact 21.00uur werd ons mooie meisje geboren. Wij wilde heel graag zelf zien wat het ging worden en daar had de gynaecoloog ook gehoor aan gegeven. We dachten beiden dat het een jongetje zou worden, maar we waren heel blij verrast dat het een meisje was. Het eerste wat ik zei was dat ik ook jurkjes mocht maken voor haar.

Na controle was alles goed met haar, ik kon kijken hoe ze haar controleerden en J. knipte de navelstreng door. Daarna konden we naar de verkoeverkamer en mocht ik haar eindelijk zelf in mijn armen nemen. Volgens mij werd toen gevraagd of ik huid op huid wilde liggen met haar en ik kon niet hard genoeg ja knikken en zeggen. Dat wilde ik dolgraag, we konden meteen proberen aan te happen en dat ging super goed. Vanwege haar hoge gewicht werd meteen glucose geprikt, maar we hoefde niet bij te voeden. Dit was heel fijn en na de eerste borst hebben we haar meteen aan borst 2 gelegd. Ook hier hapte ze gretig aan en terwijl ze lekker bij mij lag werden we terug gereden naar de afdeling. Daar wachtte de opa’s en oma’s haar op in onze kamer en konden we haar meteen showen.

Ze is het mooiste kindje wat we ooit hadden gezien. Een prachtige bos haar, 2 mooie blauwe ogen die je al vanaf het eerste uur indringend aankijken. Je bent perfect en ook nog eens ons kindje.

Nadat de opa’s en oma’s vertrokken was het tijd om te gaan slapen. Iedere 3 uur gingen we voeden en de eerste voeding werd je meteen gewogen en gemeten.

4-9-2022
De nacht waren we goed doorgekomen. Je deed het goed en later deze dag kwamen de opa’s en oma’s weer. Ook hebben we de rest van de familie kunnen inlichten over jouw geboorte, ik wilde het van de daken schreeuwen en alle momenten kon ik intens van genieten.

Later op die dag belde we met de zus van J. Die zei meteen na het horen van de keizersnede dat het vast enorm traumatisch voor mij is geweest. Ik moest heel hard lachen toen ik dat hoorde, want ik kon alleen maar terug kijken op een mooie dag, met een positief gevoel. Er is naar mij geluisterd, als ik iets anders wilde dan werd daar gehoor aan gegeven en ik had alle controle. Dat klinkt soms heel raar, want ik heb veel zitten slapen, maar toch had ik de regie en dat maakte het zo mooi. Ook de samenstelling van mijn geboorteteam was perfect. Ik had dit niet zonder mijn moeder gekunnen en ook J. ziet dit zo.

Heden
Ondertussen ben je alweer 2,5 maand oud en genieten we nog iedere dag! We kijken beiden terug op een prachtige dag. Tijdens de nacontrole met het ziekenhuis vertelde de verloskundige nog dat ze ons zo goed kon herinneren. We waren zo’n goed team, ik had alles doorstaan zonder pijnstilling en dan toch de onvermijdelijke keizersnede. Ze vond het heel jammer voor mij, ze vond mij zelfs een held. Zelf zie ik dat niet zo, ik heb gedaan wat moest en ik heb ervoor gevochten. Helaas liep het anders en is er ook een stempel gedrukt op eventuele volgende bevallingen. Dat vind ik vooral heel jammer. Een thuisbevalling wordt het in ieder geval nooit. Maar ik weet wel dat ik mijn geboorteteam niet ga veranderen, dat was namelijk perfect.

Tweede keer ouders – Privé-sessie – Elshout

Wij zijn zondag 30 oktober trotse ouders geworden van S. !! S. doet het super goed! Het werd onverwacht een thuisbevalling. Het ging zo snel dat we niet meer naar het ziekenhuis konden. 6.15 u was de eerste wee. Vk was er om 8.20 u en constateerde 10 cm ontsluiting. M was net op tijd thuis en om 8.37 u is S. geboren. Van een hele relaxte fase in eerste 1,8 u werd het daarna erg heftig en moeilijk controle te houden. Maar gelukkig is alles goed gegaan en we zijn ook weer bijgekomen van de snelheid 😄. Nogmaals bedankt voor je hulp bij de voorbereiding!! Groet, W.

Marjolein en Bart – 3e kindje – Eendaagse zwangerschapscursus

Ons meisje Saar is gisteren na een inleiding bij 42+1 geboren na een krachtige mooie bevalling.

Ik heb mijn intuïtie durven volgen, en daar ben ik mezelf en diegene die ik op mijn pad heb laten komen om dit te versterken enorm dankbaar voor: waaronder jou eendaagse bevalcursus. Je kaartje heeft lang naast mijn bed gestaan.

De zwangerschap was een turbulente tijd waarin zwangerschapdiabetes op ons pad kwam, en gesproken werd over insuline en inleiden met 38 weken. Ik heb dit onder controle gekregen, door te vertrouwen op mezelf.

Ze heeft zich rond 37 weken 1 dagje in stuit gedraaid gehad maar was voor de versie alweer in hoofdligging.

De laatste weken voor de bevalling kreeg ze een pac’s op de hartslag wat nu nog wel spannend voor ons is omdat deze helaas nog aanwezig is na de bevalling. Er is veel angst onderhuids gaan zitten door helaas ook enkele hulpverleners die hun angst en zorgen op mijn overdroegen. Waarbij ik elke keer weer begon te wankelen en dingen overnam. Maar ik ben blijven vertrouwen op mijn intuïtie

Ik droomde van een badbevalling, thuis bij de haard met kaarslicht..ze kwam met mijn lieve partner en superzus naast me, in het ziekenhuis met een zetje van kunstmatige oxytocine, en het door mijn lichaam laten breken van de vliezen, heel voorspoedig te wereld met een geboortegewicht van 3610gr 💖 en ze is prachtig! En ik voelde me krachtig.. dankjewel.

Geert & Mylène – eerste kindje – HypnoBirthing groepscursus

De groepscursus HypnoBirthing gegeven door Joke is echt een enorme aanrader! Je leert zoveel over alle mogelijkheden die je hebt tijdens je zwangerschap en tijdens het geboorteproces.

Mijn kijk op de geboorte is zoveel positiever geworden, krijg er zelfs zin in! Het is heel leerzaam en laat je zien dat wij als vrouwen gemaakt zijn om kinderen te baren en rustig op de wereld te zetten. Het zijn veel avonden, maar deze vliegen voorbij, met elke week weer zoveel nieuwe informatie en kennis. Wij hadden het in ieder geval voor geen goud willen missen!

Joost & Malou – eerste kindje – Eendaagse cursus privé

We vonden het ontzettend fijn om de fysiologie van de geboorte zo helder uitgelegd te krijgen en daar doorheen verweven hoe natuurlijk dit proces is. De quote dat een bevalling iets natuurlijks is, wat soms medisch wordt i.p.v. iets medisch dat soms natuurlijk verloopt vat mooi samen hoe deze cursus ons het vertrouwen heeft gegeven om van dat natuurlijke proces uit te gaan en met een open, nieuwsgierige blik de geboorte tegemoet te gaan.

Daar aan gekoppeld nemen we ook zeker de realisatie mee dat je geen voorbehoud hoeft in te bouwen in je eigen visualisatie van de geboorte (“we willen graag thuis bevallen, maar weten dat het ook anders kan lopen”). Dit is wel lastiger dan gedacht omdat je merkt dat anderen dat voorbehoud er wel vaak tegenover stellen als je vertelt dat je thuis wilt bevallen. Maar ook daar heeft deze cursus aan bijgedragen – dicht bij jezelf blijven en vanuit vertrouwen i.p.v. angst naar deze bijzondere gebeurtenis toeleven en wederom uitgaan van een natuurlijk verloop.

We kijken er gewoon ontzettend fijn op terug en zijn erg blij dat we dit zo samen gedaan hebben. Eigenlijk was er niks wat overgeslagen had kunnen worden wat ons betreft.

Ik denk dat we door deze cursus nog meer rust hebben gekregen in het tegemoet gaan van een ontspannen geboorte waarin we het proces zich laten ontvouwen – go with the flow. Ik denk dat we door ademhalingstechnieken en een goede focus op de rol van Joost als partner echt voorbereid zijn om samen die ontspanning ook aan te spreken tijdens de bevalling en deze weer terug te vinden mocht angst en stress het toch even overnemen.

Ook de houding van knieën uit elkaar bij de ontsluitingsweeën en knieën juist naar elkaar toe bij de persweeën is ons goed bijgebleven en ik kan me dan ook goed voorstellen dat ik dit ga gebruiken.

Joke, je hebt een fijne, rustige manier van vertellen en we voelden ons op ons gemak. Het is heel duidelijk dat je dit vanuit passie doet en dat je het anderen gunt om de geboorte op een ontspannen, natuurlijke manier te beleven.

Geboorte verhaal Abby

Eerder dan verwacht, verraste ons in november ‘21 een nieuw leven in mijn buik.
Ook deze zwangerschap voelde ik me super. Weinig kwaaltjes en fit genoeg om de dingen te doen die mij blij maakt.

Maar dit keer gaan we het anders doen!
Met betrekking tot de bevalling had ik me al vrij snel voorgenomen om nu echt thuis te gaan bevallen. Bij Lou en Jikke braken spontaan mijn vliezen rond 23.00 en was er de ochtend erop besloten naar het ziekenhuis te gaan. Bij Jikke was dat onze wens, maar bij Lou wilde ik graag thuis bevallen. Maar omdat ik “maar” 5 cm ontsluiting had en de 24 uur termijn van gebroken vliezen boven mijn hoofd hing zijn we ook bij Lou naar het ziekenhuis gegaan. Aldaar de nodige interventies met weeen opwekkers en uiteindelijk beiden om 13.22 geboren. Prima bevallingen, maar er waren nog wat verbeterpuntjes.
Ik las wat boeken over natuurlijke geboorteprocessen en luisterde veel podcasts. Maar ik had nu ook behoefte aan een cursus. Ik volgde @hypnobirthingendouladenbosch al een tijdje en besloot ons op te geven voor een eendaagse cursus mét partner! Gelukkig stemde Yannick in met deze aanpak en wilde me hierin steunen.

Daarnaast kwam ik de oproep van @doula_ohana tegen om een thuisbevalling te begeleiden voor haar eind stage als doula. Dat is precies wat ik nodig had. Ik kon me nog zo goed inlezen en voorbereiden, maar ik weet dat ik in de heat of the moment ook mezelf kan verliezen en voor de makkelijkste weg kan kiezen. Dus een geboorte coach zou super zijn voor de begeleiding van deze derde geboorte.
En niet veel later zat Feline bij ons in de tuin voor kennismaking en het klikte direct.

Placenta praevia
Met de 20 weken echo ontstond er een kleine complicatie. De placenta lag voor de baarmoedermond en ik werd doorverwezen naar het JBZ. Daar werd geconstateerd dat de placenta ruim een centimeter van de uitgang lag en dat ik met 30 weken moest terug komen. De kans was heel groot dat de placenta tzt met mijn baarmoeder meegegroeid was omhoog. Dus daar ging ik maar van uit!
Na 30 weken kwam ik weer terug in het JBZ en ging er vanuit dat ik zo weer buiten stond. Maar dat ging niet zo als ik verwacht had.
De gynaecoloog voerde zijn onderzoeken uit en constateerde dat de plancenta niet was opgeschoven. Hoe kan dat nou? Ik voelde me zo goed, had nog nooit bloedingen gehad en had totaal niet het idee dat er iets mis was. Hoe kon mijn lichaam nou zo iets anders laten zien dan mijn gevoel?
Het werd direct een medische bevalling en ik werd overgedragen naar de tweede lijn. Met tranen luisterde ik naar het advies van de arts. Een keizersnede plannen zou een logisch gevolg zijn, maar omdat het mijn derde zwangerschap was, mocht ik het toch vaginaal proberen. Toch nog een lichtpuntje! Maar de gewenste thuisbevalling op een zo natuurlijk mogelijke manier zat er niet meer in. 🥲

Change of plans!
Ook Feline moest ik “teleurstellen”, maar we besloten het traject toch samen voort te zetten. En dat is precies wat ik nodig had. Feline heeft mij begeleid in de omschakeling van natuurlijke thuisbevalling naar een medische ziekenhuisbevalling. Wat was er nog wel mogelijk van mijn geboorteplan en op welke manier kon ik dat in het ziekenhuis vorm gaan geven?
Hetzelfde weekend hadden Yannick en ik onze cursus gepland staan. Ondanks de derde zwangerschap en wellicht een beetje verwachtingloze houding van Yannicks kant (hij had het toch al 2x gezien?) gaf de cursus veel nieuwe inzichten over het natuurlijke geboorteproces en de rol van Yannick als geboortepartner. En het gaf ons inzicht dat de vorige bevalling heel anders had kunnen lopen als we het natuurlijke proces hadden gevolgd, in plaats van de medische interventies om het vlotter te laten verlopen. Maar 3x is scheepsrecht!

Nu weten we wat ons te wachten staat en hoe we het proces kunnen bewaken en bevorderen. Dank je @hypnobirthingendouladenbosch !
Daarbij moesten we snel andere plannen maken voor onze zomervakantie want we zouden 2 weken later gaan vliegen naar Mallorca en ik kreeg geen Fit to Fly meer van het ziekenhuis. Gelukkig had onze reisorganisatie een omboekgarantie die nog net 1 dag geldig was. Dus de vliegreis ingeruild voor een wintersport (je kunt hem maar gepland hebben😅) en direct onze vouwwagen van stal gehaald. We gaan toch kamperen dit jaar en stiekem vonden we dat helemaal niet erg! Dus met 34 weken zwangerschap, hop met de vouwwagen naar Spanje. Wat hebben we genoten met de meisjes op de camping. Misschien had het zo moeten zijn.. we houden zo van kamperen❤️

Wonderen bestaan
Bij terugkomst stonden er een aantal afspraken in het jbz gepland. Reguliere controles en het doorspreken van het geboorteplan. Gezien mijn angst voor naalden en wensen voor een zo natuurlijk mogelijke geboorte zonder te veel interventies, heb ik de protocollen flink op de proef moeten stellen. Maar ik was er nog steeds van overtuigd dat mijn lijf dit klusje zou klaren zonder complicaties.
Ook mijn verloskundige Sandra van @ellezorg belde mij nog in mijn verlof om even te kletsen over de overdracht naar het jbz. Zij wist hoe graag ik nu thuis wilde bevallen en het was fijn om toch nog even samen te kletsen. Ze vroeg of ik nog vragen had en ik vroeg haar: “wat als ik een stort bevalling heb, zoals je die wel eens ziet in van die filmpjes en we halen het ziekenhuis niet. Wie moet ik dan bellen? Jullie of een ambulance?” Want stiekem fantaseerde / visualiseerde ik nog elke dag over mijn ideale bevalling… thuis met de kindjes die liggen te slapen en de volgende ochtend hun zusje kunnen ontmoeten.
Elke wekelijkse controle werd mijn placenta bekeken met een echo en zo ook op 20 juli. Ik was 37+2 weken zwanger en de gynaecoloog deed zijn reguliere checks met een inwendige echo. Maar de uitslag was dit keer heel anders dan verwacht… de placenta was weg! Niet meer te zien vanuit de baarmoedermond. Na een tweede uitwendige echo kon de gynaecoloog defining vaststellen dat mijn placenta omhoog was gegaan en ik weer terug mocht naar de verloskundige. “ jij wilde toch zo graag thuis bevallen”? Zei hij. “Nou dat kan!” . Ik wist niet wat ik hoorde en wederom tranen. Zie je wel! zat mijn gevoel toch goed!
Mijn hele geboorteteam had ik in rap tempo ingelicht en had me weer aangemeld bij de verloskundige die blij verrast waren.
Ik kon me weer gaan voorbereiden op het oorspronkelijke geboorteplan. Dus ik pakte mijn laptop en paste het plan weer aan naar de nieuwe situatie. Nu dan toch dat kraampakket maar uitpakken en last minute nog een bevalbad kunnen regelen. Zou het dan nu toch echt thuis gebeuren?

Het gaat beginnen
28 juli 23.00 uur: Ruim een week later in de nacht van donderdag op vrijdag rolde ik uit mijn bed om te plassen. En nog voordat ik bij de wc was voelde ik wat warm water door mijn ondergoed lopen. Ik herkende het gevoel en zag ook wat slijm in de wc verdwijnen. Gebroken vliezen! Maar het bleef bij een klein plonsje vruchtwater en ik had niks voelen “knappen” dus met wat twijfel stapte ik weer ons bed in en zijn we gaan slapen in afwachting van wat er zou komen. Maar op wat harde buiken na gebeurde er niks… ik had die vrijdag een afspraak bij de verloskundige staan, maar heb gebeld om te vragen of ze bij mij langs wilde komen om even te kijken wat er nu gebeurd was vannacht. Een van mijn favoriete verloskundige ( Sandra) had dienst en verwees mij nog naar het ziekenhuis, niet wetende dat ik weer terug bij hen was.
Ze deed een testje om te kijken of ze vruchtwater kon ontdekken, maar die bleef negatief. Het was dus afwachten wat er zou gebeuren. Ze had tot en met zondag dienst, dus als ik mazzel had, kon zij mij bevalling doen.
Het was de 29e mijn vaders verjaardag en na een dagje afwachten waarbij er precies niks gebeurde ben ik toch maar boodschappen gaan inslaan met het oog op een bevalling en bij mijn ouders gaan borrelen en eten. Ik had een maandverband in gedaan voor het geval dat.. en dat was maar goed ook. Want tijdens het eten voelde ik weer ineens een warm golfje water in mijn maandverband. Maar daar bleef het weer bij…
29 juli 23.00 uur: Toen we vrijdag avond in bed lagen voelde ik ineens rond een uur of 11 het bekende knappen in mijn buik en toen ik uit bed stapte echt veel vruchtwater. Dit was het echte werk! Nu wist ik het zeker. Ik viste het testje van de verloskundige uit de prullenbak en haalde dat door het water op de grond. Het staafje verkleurde gelijk, dus geen twijfel meer. Nu gaan we los.
Na kort overleg besloten we dat yannick en de meisjes gewoon konden gaan slapen. We weten van de vorige 2 bevallingen dat de nacht na het breken van de vliezen echt een aanloopfase is en dat ik die weeën die wellicht zouden komen prima kon opvangen. Yannick kon zijn energie beter bewaren voor het “echte” werk. Dus dit keer rust voor yannick!
Ik was naar beneden gegaan om wat tv te kijken als afleiding. Ik zag Tiësto draaien op Tomorrowland, maar het kon mij niet boeien. Verder was er niks op tv dus ik ging spullen te pakken die ik fijn vond om bij me te hebben. Ik pakte wat matjes uit het kraampakket, kraamverband, een geurkaars, een bidon en muziek en ging een fijn plekje maken op 1 van de zolderkamers waar we ook nog een extra badkamer hebben. Zo was ik niemand tot “last” en kon ik mijn eigen ding doen. Ondertussen had ik al wat krampen gehad en herkende ik precies het zelfde proces als de andere bevallingen. Maar nu wilde ik er alles aan doen om de bevalling in vlot tempo thuis te laten verlopen. Het liefst zodat de meiden de volgende ochtend al hun zusje konden ontmoeten. Dus ik deed alles wat ik geleerd had. Relaxte muziek, kaarsje aan, veel bewegen en wisselen van houdingen. Dus van de slaapbank, naar de wc, naar de douche en weer terug.
3.20. Ik bedacht me om onze verloskundige in te lichten over wat er gebeurt is in de tussentijd en dat ik nu toch echt gebroken vliezen heb plus wat weeen. Ze waren nog niet pijnlijk en al helemaal niet regelmatig , maar er was een begin. We namen de protocollen door en ik sprak af mijn temperatuur bij te houden en te bellen als het ging doorzetten.
Maar ik zag de tijd oplopen en mijn weeen niet.. shit. In mijn hoofd speelde de scenario’s van de andere 2 bevallingen al af. Toch weer naar het jbz voor weeenopwekkers in de ochtend ? Mijn lijf kan dit dus blijkbaar niet zelf sterker laten worden.
4.00 Ik belde een lange tijd met mijn doula en sprak al mijn twijfels en onzekerheden uit. Ik durfde bijv niet te slapen omdat ik geen tijd wilde verspillen, ik wilde er alles aan doen om die weeen sterker te maken. Ook tijdens het douchen zette ik vaak de warme straal uit omdat ik dacht dat die mij wellicht te veel verlichting gaf. Maar zij adviseerde mij om wel even die rust te pakken en te doen wat goed voelde. Dus ik ben op het slaapbankje even gaan liggen en heb even een powernap gedaan.

Yes! Regelmaat.
5.00 : Daarna de draad weer opgepakt onder de douche, waar ik ontdekte dat ik bij elk nummer dat uit het boxje galmde één wee had. Yay!! Regelmaat. Ik ben nog zeker een half uur blijven douchen en alle beperkende gedachten los kunnen laten. “ Ik hoef niet om 7.00 te bevallen, we hebben tot 23.00 uur (ivm gebroken vliezen) voordat we naar het ziekenhuis moeten. Dus nog super lang.. let it go. “
6.00: Rond 6.00 belde (te veel moeite om naar beneden te gaan 😅) ik yannick wakker en besloten we dat het goed was om de verloskundige te laten komen om te kijken of het nu wel écht begonnen was. Ik wilde haar niet voor niks laten komen zo vroeg en vond het spannend..
de meisjes werden ondertussen wakker en aangekleed toen rond 6.30 de verloskundige voor de deur stond. Ik had ongeveer 3 weeen in 5 min, maar met de ademhaling techniek die ik in de cursus had geleerd was het prima te doen. Dus ik kwam van zolder naar onze slaapkamer waar de onderzoeken werden gedaan. Ondertussen had Jikke ook door wat er aan de hand was en had zich blijkbaar razendsnel verkleed als assistent verloskundige. In haar doktersprakje stapte ze onze slaapkamer binnen om te helpen. Zo lief! (Oxitocine boost!)

In Partu
7.00: Bloeddruk ✔️, hartslag baby ✔️en dan nu de ontsluiting… 4 cm , versteken baarmoeder en hoofdje lag laag. En Sandra sprak de magische woorden: “ja, je bevalling is begonnen en we gaan het hier thuis afmaken. Zal ik blijven of rond 9 uur terug komen? “ Ik koos voor het laatste omdat ik het idee had dat het nog wel even zou duren voordat het echte werk zou beginnen en ik had geen fijn gevoel als er beneden al mensen op de tribune aan het “wachten” zouden zijn.
Dus yannick bracht de kindjes naar mijn ouders en ik ging weer terug naar mijn plek op zolder. Ik belde mijn doula om te vertellen dat ze kon komen met het heugelijke nieuws dat mijn bevalling was begonnen. Zij moest een uurtje rijden maar ik zei haar nog rustig aan te doen. Het was nog prima te doen thuis.

Ik stapte weer onder de douche en voelde de weeen al snel veranderen naar laag in mijn bekken en sterk in mijn bovenbenen. Bij Jikke had ik ook vanaf de eerste minuut beenweeen, dus dit keer overviel het me niet. Bij elke wee bleef ik de kalme ademhaling gebruiken en met flink knijpen in mijn dijbenen en de warme douche op mijn rug kon ik de weeen nog steeds goed hebben.
7.58: Yannick kwam even bij mij boven checken en mededelen dat hij het bad ging opzetten, maar het water pas erin zou doen als Sandra terug zou komen. Anders zou het afkoelen.
Maar mijn weeën werden zo krachtig en laag dat ik NU dat bad in wilde. Dus ik probeerde dat in horten en stoten tijdens een wee duidelijk te maken. Yannick had de boodschap begrepen en ging aan de slag met het bad dat beneden een plekje kreeg. Ondertussen pakte ik een badjas en probeerde ik tussen de weeen door de trappen af te sprinten. Want ineens voelde ik dat ik haast had.
8.01: ik sprong in bad. Het water was nog maar 10 cm hoog en lauw en de hoes miste. Dus dat reagerde ik allemaal op yannick af.. (sorry schat) Ondertussen voelde ik de druk onderin mijn bekken toenemen. Ik zat op handen en knieën en zo laag mogelijk in het bad om nog een beetje warm water te voelen rond mijn bekken.
8.05 Na 1 of 2 weeën riep ik hard tegen yannick dat de baby eraan kwam terwijl hij aan het rommelen was met de warmwater toevoer. En nog een keer .. want ik had niet het idee dat hij mij zou geloven. Ik hoorde hem de verloskundige bellen dus dat was geregeld. Even later kon ik niet anders dan mee duwen en dat deed ik voorzichtig omdat ik immers niet wist of ik 10 cm had en of het echt tijd was om te persen. Ik voelde of ik het hoofdje voelde, maar Ik voelde nog niks aan de buitenkant. De tweede keer perste ik wat harder en toen voelde ik direct haar hoofdje in mijn handen. “Yannick ik voel haar hoofdje!” .
8.10 Hij belde weer de verloskundige die in de auto zat en vertelde dat ze het waarschijnlijk niet zo halen. Met de kraan koppelstukken nog in zijn andere hand kwam yannick naar de badrand en legde de telefoon op speaker naast zich neer. Het hoofdje was al geboren en ik stopte even met persen. Er waren even een paar tellen rust en met de volgende wee duwde ik haar schoudertjes en rest van het lijfje uit mij buik.
8.13: Yannick haalde haar rustig achter mij uit het water op instructies van de verloskundige. Abby Julie is geboren. Ik hoorde een heel klein huiltje en verder was het stil. Leeft ze? Is ze oké? Ik draai me wat onhandig om en denk: Wat is ze klein !! Yannick legt haar bij mij op mijn borst en met wat checkvragen van de verloskundige aan de andere kant van de lijn wisten we dat we samen een gezond kindje geboren hebben laten worden. Bizar! Compleet handsoff (zoals ik wilde) maar ook unassisted!
Even later komen onze doula en verloskundige binnen..

Mijn lijf kan het dus wel!
Deze bevalling was alles wat ik gehoopt had. Nee, geen romantische bad bevalling in kaarslicht, met zout lampjes en uren lang de oxytocine laten stromen met massages van Yannick (we hebben elkaar 10 min gezien 😂). Maar wel een super snelle, 100% natuurlijke geboorte, zonder medische interventies met de belangrijkste persoon aan mijn zij. Precies zoals in mijn geboorteplan. Kort maar magisch!
Ik wil Sandra en Feline bedanken voor de mentale ondersteuning. Door jullie kreeg ik het vertrouwen en geduld en ging er in de vroege ochtend een knop om. Ook de geboortecursus van Joke was een belangrijke sleutel in het omgaan met de weeen die ik nooit als pijnlijk heb ervaren en voor Yannick als nood verloskundige die nog even terug dacht aan de lessen over de uitdrijvingsfase.
En nu genieten we intens van onze lieve Abby en ons gezin van 5 ❤️