A & J – Eendaagse cursus Natuurlijke geboorte – tweede kindje

Het was een prachtige, onwerkelijke thuisbevalling. Het rommelde al een paar dagen en ik dacht al een paar nachten dat het begonnen was. Maar het zette niet door, prima we hadden ook geen haast. De dag waarop hij uiteindelijk geboren zou worden begon rustig. Mijn man had nog een eindopdracht voor z’n opleiding en m’n moeder kwam mij helpen met onze dochter. Ik had in mijn hoofd dat onze zoon mocht komen als de opdracht van mijn man was afgerond. En zo ging het uiteindelijk ook! Overdag al wat krampen maar niets pijnlijks. Gewoon mijn ding gedaan.
Einde van de dag had ik wel het idee dat er wel eens wat kon gaan gebeuren. We besloten dat onze dochter bij oma en opa zou logeren, niet omdat ik dacht dat hij die avond zou komen maar omdat we dan even een beetje rust zouden hebben. Om 20.00 u kwam mijn man thuis, opdracht afgerond, en om 20.00 u ging mijn dochter uit logeren. Alsof mijn lijf het voelde want vanaf die tijd begon het regelmatiger “te rommelen”. Nog een relaxt rondje door het huis opgeruimd zodat ik vond dat het klaar was voor hem.
Om 21.00 u de verloskundige gebeld, ze waren er om 21.15 u. Ik wilde graag dat ze voelde hoeveel ontsluiting ik had, 5 cm en tijdens toucheren 7 cm. Terwijl ik nog geen pijn had gehad en nog geen zichtbare wee te zien was geweest. Bizar! Ik ging lekker relaxed onder de douche staan, muziekje, kaarsje, warm water. Alleen kwamen de weeën niet. Ik kon niet in mijn bubbel, want er gebeurde niets. Rustig afgewacht en het de tijd gegeven.
Toen op mijn verzoek de vliezen gebroken en toen kwamen de weeën. Ik vond het fijn om die op te kunnen vangen, in de douche en later hangend op mijn man. Ik voelde dat ik persdrang kreeg en ik mocht mijn ding doen. Het was een invalverloskundige en ik heb heel goed kunnen aangeven wat ik wel wilde en wat niet. Zij stelde dingen voor waar ik niet de voorkeur voor had en ik zei rustig dat ik op bed op de bal wilde hangen om te bevallen, verticaal. Ze stelde voor op de rug met knieën omhoog.
Ik zei heel duidelijk dat.ik dat zeker niet wilde en ging mijn ding doen. Dat vond ze prima, het was mijn geboorte. Mooi hoe sterk ik voelde wat goed was. Om 23.31 u na 20 min persen was hij er. In totaal 2.5 uur, maar het voelde als rustig en niet overhaast. Ik ben erg trots op het feit dat ik met een onbekende verloskundige de regie zo goed heb gehouden en precies heb gedaan hoe ik het wilde.
En ik vind het bizar gaaf dat onze zoon wist wanneer hij kon komen, wanneer ik er rust voor had: het moment dat zijn vader thuiskwam van zijn eindopdracht en z’n zus uit logeren, omdat dit voor mij beide belangrijke dingen waren. Prachtig hoe dat elkaar aanvoelt. Erg trots en we zijn heel blij met onze kleine man en ons nieuwe gezin.
Bedankt voor je fijne cursus. Het heeft mij ook deze tweede keer weer geholpen vertrouwen te hebben en te weten wat ik zelf kan en wil. En dat is zo belangrijk!

Liza & Twan – Eendaagse zwangerschapscursus – eerste kindje

De cursus geeft een mooie balans tussen informatie over de gevoelskant van het bevallen en de cognitieve kant van het geboorteproces.

Dit vonden we het meest waardevol: Hoe je het geboorteproces zelf kunt beïnvloeden door middel van bepaalde oefeningen, houdingen en massages zonder tussenkomt van medisch interventies.

Dit verwachten we het meeste te gaan toepassen: Vooral de technieken om het kindje te helpen in de juiste houding te komen.

Bart & Marjolein – Eendaagse zwangerschapscursus – derde kindje

Met name het stukje vertrouwen hebben in je eigen intuïtie en ook waarom je hier vertrouwen op mag hebben was heel waardevol. Hoe het werkt in je lijf tijdens een geboorte.
Tevens praktische hulpmiddelen wat de partner kan bijdragen bij een natuurlijke geboorte en technieken vonden wij erg fijn. Ik vond alles waardevol, al was het alleen al de herhaling van wat we al wisten.

Nieuwe ouders- tweede kindje – opfris-sessie HypnoBirthing

Het was een mooie september maand, warm en zonnig en jij werd op maandag de 20e geboren. Vroeg in de ochtend iets na 4:00 voelde ik een eerste golving, opgevolgd door een volgende steeds na 11 minuten. Na een uurtje zaten er plots 5 minuten tussen dus stuurde ik opa en oma een berichtje met dit heugelijke nieuws. Zij zouden T. ophalen bij gastouder E. zodat we een paar dagen samen met jou konden doorbrengen. Jouw papa liet ik nog even doorslapen want we hebben hem straks hard nodig 🙂
Rond 6u belde ik met de verloskundige om te delen dat je vandaag geboren ging worden. Niet wetende dat je er die ochtend al zou zijn! De golvingen hielden nog geen minuut aan en ik kon nog prima door het huis lopen, dus dit was het moment voor mij om nog even wat te eten en drinken en te genieten van deze voorpret. Papa voelde het aan want hij werd uit zichzelf wakker en we overlegden even of we T. al wakker zouden maken. Toen braken iets voor 7u plots mijn vliezen op bed op zolder. Dus papa in de actie en T. was in een half uurtje bij jullie gastouder E.. Ik stond lekker onder de douche en wilde nog even samen met papa zijn voordat de verloskundige kwam. We maakten de logeerkamer klaar en ik hield papa stevig vast bij elke golf. Deze kwamen nu kort achter elkaar en begonnen al hevig te worden. Toen de verloskundige M. er was onderzochten we hoe de ontsluiting verliep. Er leek nog meer dan voldoende tijd dus M. bleef eventjes beneden zodat mama de golvingen kon opvangen in bad. Papa hield de sproeier vast en bij elke golf kon ik ontspannen met het water over mijn rug.
Ik bloedde een beetje dus na een half uurtje tot een uur in bad was het verstandiger uit bad te komen. Bij de volgende golven hield ik papa staand stevig vast en ademden we samen. Er zat nog wat ontlasting in de weg, dat was een beetje lastig. Ik hoop dat jij hier geen last van had bij het indalen en zakken. Ik probeerde het kwijt te raken op de wc en plots kwam daar een flinke pers golf. Ik wist even niet wat me overkwam, was dit de ontlasting? Nee jij was het al! Ik kwam van de wc af en de verloskundige vroeg zich af waar we je gingen opvangen en ontmoeten. Eeehm, nee dit kan toch niet, zo snel? Jawel hoor, na 2 flinke persgolven was je er…!! Ongelooflijk, wat een kracht en vertrouwen straalde je hier al uit. Met een heel mooi volume liet je ons weten dat je er was. Wat een ontlading en geluk, alles tegelijk. Je was ontzettend mooi roze en zo ontzettend zacht. Je mocht meteen mijn borst zoeken en je wist al te zuigen, zo knap!! Wat waren papa en mama intens gelukkig en trots en in de gloria. Je lag 2 uurtjes lekker bij papa en mama zonder dat we werden gestoord, in de logeerkamer, heerlijk thuis. Wat een wondertje ben jij en wat een prachtige geboorte!!
Als ik terugkijk op de laatste weken van de zwangerschap was ik nog erg actief tot en met week 40. Ik wilde er graag voor T. zijn en ook graag bezig zijn, niet passief wachten, kleertjes wassen, het huis poetsen.. ik wilde dat je in een schoon huis werd geboren 🙂 Ik lette altijd op een goede balans en probeerde goed naar mijn lichaam te luisteren. Ik probeerde voldoende te ontspannen en in de middag even liggen en mediteren. Toen kwam 13 september (jouw uitgerekende datum – ach het is maar een schatting vertelde ik mezelf en de mensen om me heen). De verloskundige wilde bij de laatste controle al een ziekenhuiscontrole inplannen 3 dagen later, want er was weinig plek de week erop. Nou dat ging dus niet gebeuren, dan zou ik helemaal uit mijn flow komen wist ik. Ter plekke werd de afspraak een week verzet en gelukkig maar want deze afspraak kon geannuleerd worden, want jij was er al 🙂 Tussen 13 en 20 september ben ik helemaal in mijn coconnetje gekomen. Mijn telefoon bekeek ik niet meer dan 1 keer per dag, er stonden rozen in huis, ik luisterde naar de playlist die ik had gemaakt voor jullie geboortes (met een paar nieuwe liedjes toegevoegd) en ik ben lekker veel in bad gaan ontspannen. Ik denk dat jij voelde dat mama er ook (eindelijk 😉 klaar voor was hihi. We hebben het samen super gedaan lieve E!

Noor en Jorn – eerste kindje – HypnoBirthing cursus

Op 8 april begon het al te rommelen, werd regelmatig maar niets zette door en zwakte na een uur of 2 af. Ben 2x gestript, door de verloskundige en in het ziekenhuis.
13 april begon ik met wat rugklachten maar dacht nou het zal wel, loop al bijna een week met golvingen en krampen het zal wel niets zijn. M’n moeder zei op den duur time ze nou eens want misschien zit het wel in je rug. Dus vanaf 20:00 getimed en waren regelmatig. Onder de douche gegaan om de pijn op te vangen want toen ging het van rug naar buik. 21:00 was de verloskundige hier. Op dat moment had ik 2 cm ontsluiting dus ze ging weer weg om om 00:00 terug te komen en in de tussentijd werd erg heftig. Alles sloeg naar m’n rug en die kon ik niet meer opvangen of weg ademen. Jorn heeft ook van alles geprobeerd, light touch, bal, affirmaties, schouder anker. Heb overgegeven van de pijn, over de grond gekropen, vuisten in de muur geslagen. Ik wist niet waar ik het moest zoeken. Jorn wilde heel veel doen maar hij kon niets en ze kwamen zo snel dat er geen rust tussen zat.

Om 00;00 was de verloskundige er weer en had ik 4cm en trok het niet meer in m’n rug, Gehuild om een ruggenprik. Naar het ziekenhuis gereden en aan de CTG. Kregen eerst z’n hartje niet goed in beeld, ze wilde een electrode plaatsen, maar omdat in m’n geboorteplan stond dat ik het niet wilde hebben ze toch nog een keer tijdens een golving mij ondersteund en de CTG goed tegen m’n buik geduwd en toen kwam hij goed in beeld en kwam er een go vanwege de gezondheid van de baby. Vervolgens gingen ze kijken en had ik al 9,5cm ontsluiting en mocht ik geen pijnstilling meer. Toen was het half 2 en hij is 3:16 geboren.

Ben binnen 1 uur van 4cm naar volledige ontsluiting gegaan😅 de verloskundige was net haar tas uit de auto halen, want ik zou eigenlijk overgedragen worden aan het ziekenhuis ivm pijnmedicatie. Ik werd van de CTG gehaald toen de persdrang begon, Verloskundige was nog net op tijd terug.. de kraamzorg was er ook net op tijd binnen om 2:55. Had ruimte voor 3x persen per keer maar m’n astma begon op te spelen. Maar toen ik eenmaal de knop om had en 3x kon persen was hij er met 3 persweeen. Z’n schouders zaten een beetje vast. Wilde eigenlijk op de baarkruk en niet liggend bevallen maar omdat het zo snel ging en het in m’n rug zat was die mogelijkheid er niet meer. Wonderbaarlijk 3 kleine hechtingen in m’n schaamlippen en dat is het.

Placenta kreeg ik wat minder tijd voor omdat ik best uitgeput was, maar ook die kwam los. Ze wilde een spuit zetten, ik wilde het nog een keer proberen en dat lukte! De verloskundige snapt er niets van. Het is zo snel gegaan dat ze niet eens doorhadden dat m’n vruchtwater is gebroken. Verloskundige was er verbaasd over hoe het is gelopen. Hebben gister gesprek gehad met de dame die ons begeleiden en ik dacht dat ik echt vreselijk was geweest tijdens de bevalling en overstuur, maar zij ervaarde juist veel rust bij mij en door die rust hebben ze niet door gehad dat ik in een rugweeën storm zat zoals ze dat zei en dat de ontsluiting zo snel is gegaan.

Ik voel mij goed was op dag 2 al naar het toilet geweest, baarmoeder zakt goed en onze Skyler heeft een super start! Drinkt goed aan de borst en sinds gister gaat z’n gewicht alweer de lucht in. Is erg alert, geen last van geelzucht gehad en na 3 dagen al goede poep en plasluiers gehad.

Al met al in m’n hoofd niet de geboorte die ik wilde, maar geen pijnstilling, er werd goed geluisterd naar wat ik medisch wel niet wilde. Ik kijk positief terug op de geboorte van ons kleine wonder. Ademhalingen komen nu ook goed van pas bij borstvoeding, heb erg gevoelige tepels, maar met de kalme ademhaling perfect te doen

K & W – eerste kindje – HypnoBirthing cursus en workshop Postpartum periode

Onze wensen waren een zo natuurlijk mogelijke bevalling thuis in bad. We hadden ons daar goed op voorbereid met een cursus HypnoBirthing en de Vrije geboorte cursus

De weken voor de geboorte waren hectisch en fijn tegelijkertijd. Een familielid lag op sterven, overleed en ondertussen wachten wij op de komst van ons kindje. Die maakte (misschien ook vanwege alles wat er speelde) nog geen aanstalten. Ik werd een beetje onrustig van alle vragen daarover en het gesprek met de vroedvrouw over wat te doen als… Toch waren het ook fijne weken waarin we genoten van rust en tijd met ons tweetjes.

We hadden net die ochtend besloten en besproken met onze vroedvrouw dat we de komst van de baby rustig wilden afwachten. Als het kindje met 42 weken nog niet geboren was dan zouden we altijd nog kunnen nadenken over strippen of inleiden. Die beslissing gaf me rust. Die nacht werd ik om 1.30u wakker om te plassen en toen ik opstond braken mijn vliezen. Een heel apart gevoel. Slapen konden we allebei niet meer. Bij mij begonnen gelijk de weeën op hoog tempo en mijn vriend zat gelijk in de actiestand. Omdat het kindje in het vruchtwater had gepoept belden we met de vroedvrouw om te overleggen. Nadat we alle voor en nadelen nog even voor de vorm hadden besproken besloten we om, zoals gepland, lekker thuis te blijven voor de geboorte.

Terwijl mijn vriend aan de slag ging om het huis warm en knus te maken probeerde ik nog wat te slapen maar de weeën bleven in hoog tempo komen waardoor dat echt niet lukte.

Het was zoeken naar een fijne houding om de weeën op te vangen: liggen, zitten/ hangen op de bal, op de wc zitten…. Het hielp om me te concentreren op mijn adem. En tussen de weeën door kon ik goed ontspannen, dat waren fijne momentjes.

Om 5.00u werd ik toch wel wat moe en lukte het om tussen de weeën door wat te slapen. Dat was een fijn rustmoment. Na 1/ 2 uurtjes moest ik naar het toilet en daar ben ik blijven zitten. De weeën werden steeds intenser en het voelde zelfs al alsof ik moest persen. De wc voelde daarom als de meest veilige plek. Ook was er weinig pauze tussen de weeën door om op te staan en van houding te wisselen. Toen ik zelf voelde voelde ik al het hoofdje komen.

Toch twijfelden we of het al tijd was om het bad te vullen. Het voelde alsof het allemaal zo snel ging! Dat had ik niet verwacht. We belden nog eens met de vroedvrouw om te overleggen en kwamen tot de conclusie dat het zover was om in bad te gaan.

Mijn vriend had het bad al wel klaargezet maar het moest nog gevuld worden. Het wachten op het bad duurde lang. Achteraf denk ik dat ik het persen een beetje heb tegengehouden. Ik verlangde zo erg naar het warme water. Na een uurtje was het bad gevuld. Toen ik er eenmaal in zat nam mijn lichaam het volledig over. Er was geen houden meer aan. Echte persweeën. Na 1 wee riep mijn vriend: ik ga NU de vroedvrouw bellen! Het was een opluchting dat hij die actie nam en ik daar niet meer over na hoefde te denken.

Ik voelde nu echt heel duidelijk het hoofdje komen. Mijn lichaam deed het allemaal zelf. Bij elke wee ademde ik mee. Rond 12.00u was de vroedvrouw er. Ze ging heel rustig bij het bad zitten om toe te kijken. De weeën waren intens en ik begon steeds meer geluid te maken. Alle remmen waren los. Tijdens een wee moest ik echt met rust gelaten worden. Ik kon ik niets verdragen geen aanraking en geen aardig woord. Het was intens maar tussen de weeën door was ik heel helder, kon ik ontspannen en een kletspraatje maken.

De zon begon te schijnen en ik zag regenboogjes in het het water. Ik voelde met elke wee het hoofdje verder komen en ook weer terugschieten. Het leek maar niet op te schieten. De vroedvrouw keek het een tijd aan en stelde op een gegeven moment voor om op de baarkruk te gaan om de zwaartekracht te laten helpen. Ik zat toen nog op handen en knieën. Maar ik zag niet voor me hoe ik van houding kon wisselen. Na een tijdje wilde ik het toch proberen en kwam op mijn hurken zitten in het bad met mijn vriend achter me.

Dat ging wat beter. De vroedvrouw vroeg of ze me wat mocht helpen. Op dat moment had ik dat niet zo in de gaten maar achteraf begreep ik dat de persfase vrij lang duurde. Het hoofdje van het kindje lag dwars waardoor het allemaal wat minder vloeiend ging en lang duurde. De vroedvrouw luisterde tussen de weeën door naar het hartje en dat bleef rustig kloppen. Op een gegeven moment vroeg ze me om actief met elke wee mee te gaan persen. Zo kwam langzaam Langzaam kwam het hoofdje steeds verder.

Nadat eindelijk het hoofdje was geboren was er even een kort moment van rust. Van binnen voelde ik het kindje bewegen om de spildraai te maken. Ik moest lachen om het aparte gevoel.  Dat lukte ons kindje niet en de vroedvrouw vroeg ons of ze daarbij mocht helpen. Bij de volgende wee hielp ze ons kindje voorbij het schaambot om geboren te worden. Het bleek dat hij met zijn armpjes gekruist op de borst lag. De vroedvrouw pakte het kindje aan en ik nam het over en legde het op mijn borst. Het was een heerlijk moment. Eindelijk ontspanning! Ons kindje lag heel rustig bij me en mijn vriend goot warm water over ons heen. De vroedvrouw liet ons alleen. Hoe speciaal dat kleine mensje op mijn borst! Hij huilde niet en lag rustig op zijn handje te sabbelen.Na een half uur ongeveer kwamen we pas op het idee om te kijken wat het was geworden: een jongen!

Ineens kreeg ik ook enorme honger en dorst. Ik had al die uren nauwelijks gedronken en gegeten omdat ik me tijdens de weeën misselijk voelde en bang was dat ik (ook nog) zou gaan spugen. Ik tankte weer wat bij en na 1,5  uur kwam de vroedvrouw kijken of de placenta geboren kon worden. Ze vroeg of ze mocht voelen aan mijn buik of die al los zat. Dat was het geval. En met een beetje meepersen was de placenta ook al snel geboren.

Toen werd het badwater toch wat kouder en besloten we te verplaatsen naar bed. De baby werd met placenta alvast in bed gelegd en mijn vriend en De vroedvrouw hielpen mij uit bad. Om daarna gelijk in bed huid op huid ons kleintje te gaan liggen.

Ondertussen had de vroedvrouw de kraamverzorgster  gebeld en die kwam aan toen we al in bed lagen. We hadden er bewust voor gekozen om laat te bellen omdat we nog niet wisten wie er zou komen en we geen vreemden bij de geboorte wilden. Gelukkig bleek het een hele fijne lieve vrouw te zijn en hadden we een hele fijne kraamweek.

Na de geboorte hebben we De baby al snel aan de borst gelegd. Hij wilde graag drinken maar de eerste 2 dagen was het nog even zoeken. Gelukkig had ik meer dan genoeg voeding en kwam het al snel helemaal goed. Na een week zat Hij alweer op zijn geboorte gewicht.

Achteraf vertelde de vroedvrouw dat de persfase vrij lang duurde. Gebruikelijk zou je na een uur persen al naar het ziekenhuis gaan. Maar omdat alles goed ging met het kindje en er wel vordering in zat (ook al was het millimeterwerk) bleef ze geduldig afwachten. Ze had al die tijd in gedachten: als het moeilijk wordt 1 knip en hij is er. Maar dat wilde ze zelf (en wij ook) niet. Ik ben heel dankbaar voor haar rust en geduld en hoe zij hierin onze geboortewensen heeft gevolgd. Mijn vriend vertelde later dat hij bang was of ik het wel zou volhouden omdat het toch best pittig was. Ik heb niets gemerkt van dat er iets niet ging zoals het hoorde. Ik had vertrouwen in mijn lijf. Het ging zoals het ging en dat was helemaal goed.

Ik kijk met een fijn gevoel terug op de geboorte en dat is mede dankzij de HypnoBirthing cursus. Een goede voorbereiding is het halve werk zeggen ze toch? Zo heb ik dat echt ervaren. Zonder de cursus had ik nooit geweten welke keuzes ik kon en mocht maken. Nu hadden wij de regie.

Datzelfde geld voor de postpartum periode. De workshop hierover heeft ons goed voorbereid waardoor we ook daar met een fijn Gevoel op terugkijken.

Dankjewel Joke!

Lisa en Wouter – eerste kindje – HypnoBirthing cursus

Tijdens mijn – voorspoedig verlopen – zwangerschap hebben wij de cursus HypnoBirthing gevolgd bij Joke. Tijdens de bijeenkomsten hebben wij veel informatie en vooral inspiratie opgedaan omtrent alle mogelijkheden in en tijdens de geboorte. Vastberaden om de geboorte tot een mooie ervaring te maken hebben wij alle informatie uit de bijeenkomsten en het bijbehorende leeswerk in ons opgenomen. Door de bijeenkomsten en de oefeningen voor thuis zijn wij aangezet tot gesprek, samen hebben wij onze wensen kunnen bespreken en keuzes kunnen maken. Deze wensen en keuzes hebben wij opgenomen in het geboorteplan. Dit geboorteplan hebben wij besproken met de verloskundige en zodoende keken wij vol vertrouwen uit naar de geboorte van onze dochter.

Ik was op 27 januari 2022 uitgerekend, maar had sinds het begin van de zwangerschap het gevoel dat onze dochter in februari geboren zou worden. Wij waren dan ook niet verbaasd dat de uitgerekende datum verstreek en alles nog rustig bleef. Tegen het einde van de zwangerschap voelde ik mij nog steeds fit en actief. Op maandag 31 januari merkte ik dat ik weinig zin had om ons huis te verlaten, het regende die dag veel en het waaide erg hard, dat leek voor mij de reden waarom ik het liefst binnen bleef. Later die dag merkte ik dat de bewegingen van onze dochter in mijn buik (nog) meer waren dan eerder opgemerkt. Ze bleef bewegen en er waren weinig tot geen tussenposes.

Tegen de avond begon ik mij af te vragen of dit de eerste tekenen waren dat ons eerste kindje zich zou gaan laten zien. Na een onrustige avond ben ik rond half twaalf in slaap gevallen en werd ik om half één wakker met lichte krampen. Het lukte niet meer om opnieuw in slaap te vallen dus ben ik opgestaan en naar beneden gegaan. Een aantal uur heb ik in de woonkamer gezeten, in het donker. Onze twee honden kwamen bij mij liggen en lieten zich uitgebreid knuffelen en aaien. In mijn buik gebeurde van alles, ik voelde bewegingen van onze dochter maar ook iets nieuws, iets wat ik nog niet eerder had gevoeld. Waar ik eerder nog twijfelde, wist ik nu zeker dat de geboorte van onze dochter er aan zat te komen.

De ademhalingsoefeningen als geleerd tijdens de cursus zorgden ervoor dat ik veel rust voelde. Onze dochter voelde nu ook dichterbij dan ooit, en ik voelde heel sterk de behoefte om haar te vertellen wat er op dat moment gebeurde en wat er nog ging komen. In gedachten heb ik haar uitgelegd wat ik voelde en verzekerd dat alles goed ging komen, wij gingen dit samen doen!

Rond half vijf in de ochtend ben ik naar boven gegaan om Wouter wakker te maken en hem te vertellen dat zijn dochter die dag geboren zou worden. Hij is direct opgestaan om een warme kruik te maken en heeft met kussens een fijne plek in bed gebouwd en een film aangezet. Samen hebben we gedurende de film in bed gelegen, met allebei onze handen op mijn buik, waar de activiteit bleef toenemen. Tegen het einde van de film zijn we de weeën gaan timen, die bleken allemaal ongeveer een minuut te duren en er zat telkens vijf tot acht minuten tussen. Na de film ben ik in bad gegaan, daar heb ik geluisterd naar de affirmaties en mij geconcentreerd op mijn ademhaling.

Na een tijdje ben ik uit bad gegaan en zijn we samen naar beneden gegaan. Wouter ging met zijn werk bellen om aan te geven dat hij die dag niet kon werken en dat zijn ouderschapsverlof waarschijnlijk die dag in zou gaan. Ondertussen hield ik mij bezig met andere kleine praktische zaken die ik nog snel geregeld wilde hebben, de vaatwasser uit- en inruimen, was uit de droger halen.

Om kwart over acht hebben we naar de verloskundige gebeld, dit leek mij een goed moment voor haar om te komen, ik had sterk het gevoel dat ik al een heel eind was in het proces. De verloskundige was er rond negen uur en heeft mij eerst alleen maar geobserveerd. Ik liep rondjes in de woonkamer en gebruikte de rugleuning van de bank of een stoel om overheen te hangen bij een nieuwe wee. Na een tijdje stelde de verloskundige voor om te toucheren, dit wilde ik op dat moment (nog) niet, het voelde nog niet goed om een ‘vreemde’ toe te laten.

Vlak daarna braken mijn vliezen, de verloskundige twijfelde of het vruchtwater helder was en stelde voor om toch wat controles te doen. Hier heb ik na overleg mee ingestemd. Voor de controles zijn we naar boven gegaan, naar onze slaapkamer. Wouter heeft de kaarsen op de slaapkamer aangedaan en de playlist die we vooraf hadden opgesteld aangezet. Uit de controles van de verloskundige bleek dat het vruchtwater helder was en het zowel met mij als met onze dochter goed ging. In het geboorteplan hebben wij aangegeven de ontsluiting niet te willen weten, dus de verloskundige heeft op dat moment alleen aangegeven dat ze vanaf dat moment zou blijven.

De geboorte vorderde en zoals ook afgesproken in het geboorteplan heeft de verloskundige ons het proces samen laten doen. Tussendoor kwam ze even kijken en nam daarna haar afstand door op de gang of beneden te wachten. Wouter bleef bij mij en ondersteunde mij bij het aannemen van verschillende houdingen, hielp mij te ontspannen en op mijn ademhaling te letten en zorgde ervoor dat ik tussendoor voldoende dronk.

Dat de kraamverzorgster er inmiddels was en op onze slaapkamer was begonnen aan de voorbereidingen voor na de geboorte is volledig langs mij heen gegaan. Na een tijd kwam de verloskundige om te vertellen dat ze zich zorgen maakte over het vorderen van de geboorte en daarmee de risico’s voor onze dochter. Na overleg hebben we ingestemd met een tweede keer controles, daaruit bleek dat mijn vliezen eerder alleen bovenin gebroken waren. Onderin zat er nog een vlies, waardoor onze dochter niet verder kon. Wij besloten gebruik te maken van de aangeboden hulp om het laatste vlies te breken.

Daarna ging het erg snel, ik voelde onze dochter nu ook zakken. Vrij snel daarna was – onder aanmoediging van Wouter, de verloskundige en de kraamverzorgster – haar hoofdje er ineens. Wouter kon haar hoofdje zien en ik kon haar voelen. De verloskundige heeft Wouter op dat moment geïnformeerd waardoor hij onze dochter aan kon pakken direct na de geboorte. Wouter heeft haar op mijn borst gelegd en de verloskundige en kraamverzorgster zorgden er met warme doeken voor dat ze niet direct kleertjes of een mutsje nodig had. Flore is op dinsdag 1 februari om kwart over één ’s middags geboren en in het eerste uur van haar leven is zij alleen door Wouter en door mij aangeraakt. De navelstreng hebben we laten uitkloppen en de placenta is na een tijdje spontaan geboren.

Wij kijken heel positief terug op de geboorte omdat dit grotendeels volgens het geboorteplan is verlopen en omdat wij van begin tot eind het gevoel hebben gehad dat wij de regie hadden.

 

 

Kimberly en Bert – eerste kindje – Eendaagse cursus Natuurlijke geboorte

Het was erg fijn om hier samen met mijn partner aan deel te mogen nemen. Het is voor ons allebei ons eerste kindje en hadden geen flauw idee wat we konden verwachten. De cursus zit goed in elkaar en er wordt overal aandacht aan besteed. Wat voor ons, en vooral mijn partner, erg fijn was is dat er ook aandacht aan hem werd besteed. Wat is zijn rol binnen het geboorte proces? Die is groter dan veel mannen in eerste instantie zullen bedenken! de afwisseling van oefeningen en theorie was ook erg fijn.

Het visualiseren van de bevalling en het omdenken van de angst was voor mij heel waardevol. (In mijn geval angst voor het niet kunnen omgaan met de pijn). Plus de ontspanningsoefeningen! Voor mijn partner was het heel waardevol om te horen dat hij toch een super belangrijke taak heeft voor tijdens de bevalling, hij vond het erg fijn om erbij te betrokken worden in de cursus. Top dat hier aandacht aan wordt besteed!

Noor en Jorn – HypnoBirthing cursus – eerste kindje

We vonden de cursus HypnoBirthing erg waardevol. We zijn open-minded binnen gestapt en erg blij met alles wat we geleerd hebben. Bij ons beiden was er een onzekerheid en Joke heeft er voor gezorgd dat deze bijna geheel is weg genomen. Doordat de cursusinhoud behapbaar is en ook onderbouwd door ervaringen en studies maakt het een geheel.

De technieken die we geleerd hebben verwachten we niet alleen in te zetten tijdens het geboorteproces maar ook daarna nog toe te passen wanneer er spanning is. Het feit dat deze cursus je ook voorbereid op de geboorte zelf, zorgt ervoor dat je met je partner bewust stil staat bij het wonder wat in je groeit.
Dank voor alles lieve Joke, we gaan vol vertrouwen de geboorte van onze zoon tegemoet.

Vader (37) en moeder (32) – eerste kindje – HypnoBirthing groepscursus

Tijdens de laatste weken van mijn zwangerschap luisterde ik dagelijks naar één HypnoBirthing-oefening. Dit hielp me ontspannen voor het slapen gaan en tijdens perineum-massage. De ontspanning kwam uiteindelijk bijna automatisch. Deze oefening heeft me tijdens de ontsluitingsfase heel erg geholpen om ontspannen en in mijn bubbel te blijven.
Naar aanleiding van de cursus heb ik uitgebreid nagedacht over mijn geboortewensen. Dit ‘plan’ heb ik meerdere keren bijgesteld tot het helemaal goed voelde. Zowel voor mij als mijn man was heel helder wat ik belangrijk vond tijdens de geboorte (rust, niet praten in mijn bijzijn, geen tijd, geen informatie over ontsluiting, contact met VK loop niet via mij). Deze duidelijkheid heeft me veel rust gegeven tijdens de geboorte. Daarbij wist mijn man, zonder al te veel woorden, hoe hij er voor mij kon zijn.

Ik ben er van overtuigd dat de uitgebreide voorbereiding van de geboortewensen ertoe bijgedragen heeft dat de geboorte voor mij rustig verlopen is. Het niet weten hoe de ontsluiting vorderde is een heel belangrijk onderdeel geweest. Ik voelde mezelf heel krachtig en was er van overtuigd dat het heel vlot ging. Ik maakte mezelf bij de tweede touché wijs dat ik minstens 7-8cm ontsluiting had en ik ben heel blij dat ik niet wist dat het in werkelijkheid ‘pas’ 4 centimeter was.
Tijdens de ontsluitingsfase was de communicatie met de verloskundige alleen met mijn man en in een andere ruimte. De informatie waarvan mijn man dacht dat die voor mij belangrijk was communiceerde hij later met mij. Dit bewaarde veel rust.