Blog #3 ‘Eén’

Graaiende handjes over mijn borst, ondiepe rode striemen. Een vingertje in mijn mond, neus of prikkend naar mijn oog. Een liefdevolle, dankbare blik. Geruststelling en aan het einde soms een hik.

Onrust, pijn, verdriet of de indrukwekkende buitenwereld. Prikjes, wat tegenslag of een nieuwe ervaring. Donkerte in de nacht of een enge droom. Het wordt steeds meer gewoon. Want ik geef je het beste medicijn.

Bij verkoudheid of gewoon voor de fijn. Om even samen te zijn. Jij en ik, alleen op de bank, in bed of op een gekke plek. We .doen het overal, wat anderen ervan vinden interesseert ons geen bal.

Ik heb het altijd bij mij, redelijk op voorraad en het is van goede temperatuur. Helemaal gratis, voor niets. En ik geef het desnoods ieder uur. Het vreet mij op, maakt mij moe en put mij uit. Het geeft mij kracht, het maakt mij zacht als jij na afloop voldaan met je kleine mondje naar mij lacht.

Bijna zes jaar geleden startte ik met je grote broer, mijn eerste kind, die borstvoedingsperiode ging redelijk voor de wind. Met de volgende zoon helaas veel tegenslag, daardoor zag ik er weer veel te snel vanaf. En nu ben ik moediger en meer vastberaden dan ooit.

Al ruim één jaar geef ik nu borstvoeding aan jou, mijn lieve derde kind. Wie had dat gedacht, wie had dat verwacht? Ik zelf in ieder geval niet. Het interesseert mij weinig als iemand wat van mijn bloot ziet. Wat ik doe is heel normaal, natuurlijk en gezond. Meestal krijg ik veel respect en bewondering. Soms kijkt iemand een beetje raar of wordt er over mij gepraat. Maar dat is echt geen reden dat ik het borstvoeden laat!

Het einde is nog niet in zicht, hoelang ik doorga weet ik niet. Ik ben in ieder geval niet voor de mening van een ander gezwicht. Ik heb geen doel, niets om te bewijzen. Het heeft mij vooral al heel veel voldoening gegeven. Ik vind borstvoeding vooral heel mooi en waardevol. Naast liefde, aandacht, geruststelling en samen zijn maakt het ook nog eens het buikje van mijn dochter lekker vol!